Συντάκτης: proinosmorias

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΗΤΡΑΚΟΥ Μέσα σ’ έναν κόσμο παραδομένο, χωρίς όρους, στο παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα, οι πολίτες του κόσμου αναζητούν στην «Αριστερά» ελπίδα, αποκούμπι και στήριγμα, μα … δεν τα βρίσκουν. Το μεγάλο πρόβλημα σ’ αυτήν την αναζήτηση είναι πως οι πολίτες, όταν αναφέρονται στην «Αριστερά», εννοούν (εν πολλοίς) μιαν «εξ Αποκαλύψεως» Αριστερά, μιαν Αριστερά «πατριαρχικού» τύπου, η οποία θα προέλθει, ως έκφραση, όχι με αυτό-οργάνωση (από τα κάτω), με διαρκή – συνεπή αγώνα μέσα στην κοινωνία, με ενότητα, δημοκρατικό έλεγχο και με σαφείς πολιτικές και ιδεολογικές αρχές και όρους, αλλά…

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΜΑΡΗ, επίτ. Συμβούλου Επικρατείας, Προέδρου της «Ελληνικής Εταιρείας Προγεννητικής Αγωγής» Ποιός δεν έχει προστρέξει στη βοήθεια της Παναγίας, σε δύσκολες στιγμές;«Παναγιά μου» είναι η επίκληση που έρχεται στο στόμα μας μαζί με την επίκληση «μάνα μου».Η Παναγία. μεγάλη Mητέρα της ανθρωπότητας που έζησε το πάθος της σταύρωσης του γιού της, υπέφερε αλλά έζησε στη συνέχεια την ανάσταση, μας διδάσκει πρώτα-πρώτα πώς να ξεπερνάμε τις δυσκολίες σ’ολες τις συνθήκες και να βρίσκουμε και πάλι την Ζωή την γαλήνη την ευθυμία και την ευδαιμονία. Συμβολίζει προπαντός τη δύναμη της ανάστασης…

Όσοι έχετε παρακολουθήσει τη ταινία κινουμένων σχεδίων «Ο Ρατατούης», θα θυμάστε τη χαρακτηριστική σκηνή, κατά την οποία ο στριφνός κριτικός εστιατορίου Άντον Ίγκο, με την πρώτη μπουκιά από το πιάτο που έχει μπροστά του, μεταφέρεται σε μια τρυφερή παιδική του ανάμνηση. Στο βιβλίο του Επίκουρου―του κριτικού εστιατορίων και συγγραφέα Αλβέρτο Αρούχ― με τίτλο «Η γεύση της μνήμης» τον ακολουθούμε σε ένα ταξίδι σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας, καθώς μοιράζεται μαζί μας στιγμές που γεννήθηκαν μπροστά από ένα πιάτο φαγητό, είτε πρόκειται για μουσακά ή για ζυμωτό ψωμί με μυζήθρα.…