Ετικέτα: ΣΠΑΡΤΗ

Toν Μάιο του 1923, πεντακόσιοι περίπου ξεριζωμένοι Πόντιοι και Μικρασιάτες πρόσφυγες, αποβιβάστηκαν στο Γύθειο και δημιούργησαν τον «Προσφυγικό Συνοικισμό». Ανάμεσά τους και ο Πόντιος Λεωνίδας (Λαυρέντης)  Ασλιχανίδης με τη γυναίκα του τη Σοφία. Αφού έμειναν, όσο χρειάστηκε, στο Γύθειο, σε πολύ δύσκολες συνθήκες, κι απέκτησαν πέντε παιδιά (2 αγόρια και 3 κορίτσια), αναγκάστηκαν να «μεταναστεύσουν» στη Σπάρτη ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Αγωνίστηκαν σκληρά για να ζήσουν και στα 1955, ο μπαρμπα-Λαυρέντης Ασλιχανίδης άνοιξε, με τον μεγάλο του γιο τον Χρήστο (Χρηστάκη, Τάκη), ένα μικρό, υπόγειο στιλβωτήριο στις Καμάρες, στο…

Για τη στατική ανεπάρκεια του Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης και την ανάγκη ουσιαστικών επεμβάσεων για τη διάσωσή του είχα ακούσει όταν ακόμα ήμουν στην Υπηρεσία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Περίμενα πως στη διάρκεια μιας δεκαπενταετίας τουλάχιστον οι αρμόδιοι θα είχαν ευαισθητοποιηθεί και θα είχαν αναλάβει δράση. Όμως σ’ αυτόν τον τόπο και σ’ αυτή την πόλη όλες οι εξαγγελίες και όλα τα έργα χρονίζουν σε απαράδεκτο βαθμό και δημιουργούν την εύλογη εντύπωση ότι κανείς δεν νοιάζεται να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβε απέναντι στους πολίτες-ψηφοφόρους.

«Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια,εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος.Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους,και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.» Άγγελος Σικελιανός Η Εθνική Αντίσταση 1941-1944 υπήρξε μια κορυφαία ιστορική στιγμή για τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος ενωμένος και αποφασισμένος, ξεσηκώθηκε, σ’ έναν ανυποχώρητο αγώνα ζωής ή θανάτου, για να διώξει από τα χώματα της πατρίδας τούς κατακτητές. Σ’ αυτόν τον αγώνα χιλιάδες υπήρξαν εκείνοι οι αγωνιστές  που προσέφεραν θυσία τη ζωή τους, με όραμα μιαν ελεύθερη και…

«Το παλιό σπίτι έπρεπε να γκρεμιστεί ώστε στη θέση του να σηκωθεί ένα καινούργιο. Οδηγούσα τον αρχιτέκτονα μέσα από τα άδεια δωμάτια και του διηγούμουν, εν τω μεταξύ, μερικές ιστορίες. Οι σχισμένες ταπετσαρίες, τα θολά τζάμια, οι σκουρόχρωμες σόμπες – όλα αυτά πριν από λίγο καιρό – κουβαλούσαν μια σφύζουσα ζωή και ξυπνούσαν αναμνήσεις.»Αντόν Τσέχωφ – «Τo παλιό σπίτι. Διήγηση του ιδιοκτήτη.»

Διαβάτη, που με μάτια θλιμμένα κοιτάζεις τούτο το μνήμα και την οικογενειακή φωτογραφία πάνω του, με λέγανε Παρασκευά.

«Παναγιώτα», αντίο και …ευχαριστούμε!!! Κάθε παραμύθι, όσο μεγάλο και όσο όμορφο κι αν είναι, κάποτε τελειώνει. Έτσι τέλειωσε και το παραμύθι της Παναγιώτας της Σπάρτης. Μόνο που αυτό δεν ήταν παραμύθι αλλά μια πραγματική ζωή κι ένας διαρκής αγώνας απ’ τα χαμηλά για τα ψηλά.

Με διθυράμβους, μακέτες κλπ ξεκίνησε από την προηγούμενη δημοτική αρχή η υλοποίηση μιας Μελέτης «Ανάπλασης» του κέντρου της Παλαιολόγου, η οποία είχε συνταχθεί από την προ-προηγούμενη δημοτική αρχή, αντικαθιστώντας μιαν άλλη Μελέτη, που αφορούσε… πεζοδρόμηση του κέντρου!!!

Μου αρέσει να πηγαίνω σε κάποια καταστήματα στη Σπάρτη, γιατί (εκτός των άλλων) βρίσκω  εκεί παλαιούς και έγκριτους Σπαρτιάτες, που κουβαλούν μέσα τους την ιστορία της παλιάς Σπάρτης και πολλές φορές την μοιράζονται μαζί μου για να μεταφερθεί ΚΑΙ στις επόμενες γενιές.

Η Τσικνοπέμπτη ήταν «Χαράς Ευαγγέλιο» για τους μερακλήδες βαρελόφρονες της παλιάς Σπάρτη. Άνθρωποι της φτωχολογιάς, οι περισσότεροι, που καθημερινά πάλευαν στο σκληρό μεροκάματο και στις δουλειές του ποδαριού, για να ζήσουν τις οικογένειές τους.

-Και ακούστε καλά! Απαγορεύεται αυστηρώς να πλησιάζετε κατά τα διαλείμματα εις την καγκελαρίαν! Πας όστις συλληφθεί θα συλλαμβάνεται!!!