Επιτακτική ανάγκη η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων και των Χριστιανών Ελλήνων της Μ. Ασίας

3 Ιουνίου 2021  /   Χωρίς Σχόλια

Της ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΑΣ ΚΑΛΑΜΠΟΚΗ, Φιλολόγου

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η Ευρώπη εξήγγειλε «το έθνος – κράτος». Η εξαγγελία αυτή της Ευρώπης εννοούσε ένα εθνικό ομοιογενές κράτος. Οι Πόντιοι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τους συμμάχους Αρμενίους, με στόχο να συγκροτήσουν ένα ενιαίο χριστιανικό και ομοσπονδιακό κράτος Ποντίων – Αρμενίων.
Τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις ανέλαβε ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος, Χρύσανθος, πρώτα με τους Αρμενίους και στη συνέχεια με τις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης. Η επιτροπή, και προσωπικά ο Χρύσανθος, είχε ιδιαίτερα επιτυχημένη παρουσία σε σημείο που ο Αμερικανός Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον (4 Μαρτίου 1913 – 4 Μαρτίου 1921), στις 23 Μαΐου 1919 δήλωσε ότι «ο Πόντος πρέπει να γίνει ανεξάρτητο κράτος».
Τον Ιούνιο του 1919, ο Χρύσανθος ζήτησε με υπόμνημά του από τον Βρετανό Πρωθυπουργό, Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ (7 Δεκεμβρίου 1916 – 23 Οκτωβρίου 1922), την ενίσχυση του ποντιακού κινήματος, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αντίθετα, στις 19 Μαΐου του 1919, ο Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα, έχοντας υπό τις διαταγές του δυο σώματα στρατού και στις αποσκευές του την έγκριση των Άγγλων. Αποστολή του, να καταστείλει κάθε σκέψη για ποντιακή ανεξαρτησία και όπλο του η τυφλή βία.
Ο Κεμάλ όρισε τον Τοπάλ Οσμάν αρχηγό στις άτακτες συμμορίες που έσφαξαν και δίωξαν τους Ποντίους. Αυτή είναι και η τελευταία και πιο άγρια πράξη της γενοκτονίας των Ποντίων. Ο συνολικός αριθμός των Ελληνοποντίων που έχασαν τη ζωή τους υπολογίζεται στις 353.000, σε συνολικό αριθμό 600.000 που κατοικούσαν στον Πόντο.
Ο Χρύσανθος, βλέποντας τον λαό του να σφάζεται και τους συμμάχους να μην κάνουν τίποτα για να σταματήσουν το έγκλημα, στρέφεται στο κοντινότερο χριστιανικό κράτος, την Αρμενική Δημοκρατία. Την 10η Ιανουαρίου 1920, ο Χρύσανθος και ο Πρόεδρος της Αρμενικής Δημοκρατίας, Αλεξάντερ Χατισιάν (28 Μαΐου 1919 – 5 Μαΐου 1920), συνήψαν πολιτική συμφωνία περί ιδρύσεως Ποντο-Αρμενικής Συνομοσπονδίας και έγινε συμφωνία αλληλοβοηθείας.
Όμως, όλα ματαιώθηκαν από τη στάση των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες θα στραφούν εναντίον των Ελλήνων. Προσπάθειες του Βενιζέλου για να ελευθερωθούν πολλά ελληνικά εδάφη και για την ανεξαρτησία του Πόντου, στη Διάσκεψη της Ειρήνης μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έπεσαν στο κενό. Οι σφαγές στον Πόντο συνεχίζονταν ακάθεκτες και χωριά ολόκληρα εξολοθρεύονταν από τον Τοπάλ Οσμάν και τους άτακτους Τσέτες.
Με την ευλογία του Κεμάλ ιδρύθηκαν παρακρατικές και ανθελληνικές οργανώσεις. Αυτές προχωρούν ανενόχλητες στον σκοπό τους, που είναι η εκμηδένιση του ελληνικού στοιχείου στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (όρα Μ.Κ.Ο στο μεταναστευτικό του 21ου αιώνα).
Ο Τοπάλ Οσμάν κατακρεούργησε κυριολεκτικά το άνθος του ελληνικού πληθυσμού, την αφρόκρεμα σε μόρφωση, σε πλούτο και σε κοινωνική διάσταση (δικηγόρους, γιατρούς, φαρμακοποιούς, καθηγητές, κτηματίες, μουσικούς, δασκάλους). Έτσι, χάθηκε για πάντα το πανάρχαιο ελληνικό έδαφος και ο ελληνικός πληθυσμός.
Στο πλαίσιο αυτό των προσπαθειών οργανώθηκαν ποντιακά συνέδρια. Ένα από αυτά ήταν και το συνέδριο στη Μασσαλία στις 4 Φεβρουαρίου του 1918 με τη συμμετοχή Ποντίων εκπροσώπων από διάφορες χώρες και οργανωτή τον Κώστα Κωνσταντινίδη, γιο του Δημάρχου Κερασούντας, καπετάν Γιώργου. Οι Πόντιοι ζήτησαν τη στήριξη της Σοβιετικής Ρωσίας στη δημιουργία ανεξάρτητου Ποντιακού κράτους. Όμως, η Σοβιετική Ρωσία δεν απήντησε στο αίτημα για βοήθεια. Ακόμα και οι Γάλλοι, που φιλοξένησαν το Συνέδριο στον τόπο τους, δεν έδειξαν δείγματα βοηθείας.
Οι Τούρκοι συνέχισαν τις σφαγές και καταστροφές των Ποντίων. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να τους εξουδετερώσουν; Παρά μόνο με σφαγές και αρπάζοντας τις περιουσίες τους με σιωπηρή συγκατάθεση της Ευρώπης. Οι Έλληνες του Πόντου πλήρωσαν πικρό τίμημα στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν έθνος – κράτος.
Εκείνη την εποχή, η κεμαλική κίνηση ήταν ένα κίνημα για δημιουργία έθνους – κράτους από μια διαλυμένη αυτοκρατορία. Δεν αποτελεί παράδοξο να θέλουν και οι Έλληνες να δημιουργήσουν το δικό τους έθνος – κράτος. Όμως, ο Κεμάλ με τον Τοπάλ Οσμάν και τους αντάρτες του, κατέπνιξαν τον ποντιακό ελληνικό λαό και έτσι εμπίπτουν στον ορισμό της Συνθήκης περί γενοκτονίας του 1948.
Στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, οι Τούρκοι επεξεργάστηκαν το σχέδιο της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολής εφαρμόζοντας «ένα κράτος, ένα έθνος, μια γλώσσα, μια θρησκεία». Το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται σταδιακά και σε διάφορες φάσεις εναντίον των Ελλήνων του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας από τις αρχές του 1914. Ενώ εναντίον των Αρμενίων επιλέχθηκε η «τελική λύση», που άρχισε στις 24 Απριλίου 1915 και ολοκληρώθηκε σε μερικούς μήνες με την εξόντωση 1,5 εκατομμυρίων Αρμενίων.
Επιτακτική ανάγκη είναι οι ιθύνοντες να παύσουν να αγνοούν την ιστορία και να επιβάλλουν την αναγνώριση επισήμως της Γενοκτονίας των Ποντίων και των Χριστιανών Ελλήνων της Μ. Ασίας. Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τους σφαγιασθέντες Έλληνες στον Πόντο και στην Μικρά Ασία.

Πηγές:
Βλάσης Αγτζίδης, «Γενοκτονία στην Ανατολή, Ιστορικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Έθνος – Κράτος».
Κώστας Νικ. Καπετανίδη, «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου 100 Χρόνια Μετά».
Σταύρος Καρακλέτσης, «Ο Πόντος στις Φλόγες».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *