Μέσα στην κορύφωση του Εμφυλίου (1947-49), όπου το χωριό Τριποταμιά Γορτυνίας (Μπέλεσι) ήταν ανταρτοκρατούμενο, όπως και ολόκληρη η Γορτυνία, και οι ένοπλες νυχτερινές συμπλοκές ανάμεσα στους αντάρτες και τους χίτες συχνά-πυκνά αναστάτωναν τους κατοίκους και έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή τους και τη σωματική τους ακεραιότητα, πρόεδρος της κοινότητας έτυχε να είναι ένας ρέκτης (δραστήριος), ένας δημοκρατικός, δημιουργικός και χαρισματικός κάτοικος, ο Θοδωράκης Νικ. Μαυρούλης, πολυφαμελίτης (είχε αποκτήσει με τη γυναίκα του Διαμάντω, το γένος Γραμματίκα, έξι παιδιά), προκομμένος και υποδειγματικός οικογενειάρχης.
Το όνομα του προέδρου της Τριποταμιάς, Θοδωράκη Νικ. Μαυρούλη, είναι συνδεδεμένο με δύο πρωτοποριακά για τη δύσκολη εκείνη εποχή έργα, το πρώτο ήταν η κατασκευή του πρώτου αυτοκινητόδρομου της Τριποταμιάς, που συνδέθηκε στην τοποθεσία «Χορεύτριες» με τον επαρχιακό δρόμο (δημοσιά) Πύργου – Τρίπολης, και το δεύτερο έργο ήταν το άνοιγμα –κατασκευή– αρδευτικού αύλακα από τον τότε νερόμυλο κάτω από τα «Ποτόκια» μέχρι τη χαμοκέλλα του Θοδωράκη Λεων. Καφεντζή. Η κατασκευή του αυλακιού από τον Ερύμανθο πλησίον της περιοχής «Χτίρι» και μέχρι τον νερόμυλο ανάγεται στην περίοδο της τελευταίας Τουρκοκρατίας και συνδέεται χρονικά με την κατασκευή και λειτουργία του νερόμυλου.
Η συγκοινωνία προς Πύργο και Τρίπολη άρχισε να λειτουργεί κανονικά από τον Ιούνιο του 1938 (η γέφυρα του Ερυμάνθου ολοκληρώθηκε το Μάη του 1935). Οι κάτοικοι της Τριποταμιάς και των οικισμών της, Περαχωριό και Χάνια, που ήθελαν να ταξιδέψουν προς Πύργο ή Τρίπολη, ήσαν αναγκασμένοι να πηγαίνουν με τα πόδια μέσω Τρανιλάκκας και Γιωργίτσας στη «Στάση», λίγα μέτρα πριν τη γέφυρα του Ερυμάνθου, ή στις «Χορεύτριες» για τους Καπελίσιους, που ήσαν κοντά στη δημοσιά.
Το 1947 το κοινοτικό Συμβούλιο, μετά από πρόταση του προέδρου Θοδωράκη Νικ. Μαυρούλη, πήρε απόφαση, που εγκρίθηκε στη συνέχεια από τη Νομαρχία Αρκαδίας, να διανοιχθεί –κατασκευαστεί– αυτοκινητόδρομος από τις «Χορεύτριες» μέχρι το χωριό, μέσω της πλάγιας περιοχής «Χωραφάκια», με προσωπική των κατοίκων εργασία. Για τους νεώτερους υπόψιν ότι την εποχή εκείνη τα μόνα εργαλεία που υπήρχαν ήσαν τα χειρωνακτικά (γκασμάδες, τσαπιά, φτιάρια, λοστοί, τσεκούρια, κλαδευτήρια και παρόμοια άλλα, για δε τις δύσκολες -πέτρινες- διανοίξεις οι δυναμίτες και τα φουρνέλα). Έτσι για πρώτη φορά φτάνει αυτοκίνητο στο χωριό και η φόρτωση και μεταφορά στις αγορές των προϊόντων, κυρίως καλαμπόκι, φιστίκι, λούπινο, αλλά και δημητριακά σε μικρότερες ποσότητες, κτηνοτροφικά και λοιπά άλλα προϊόντα της εποχής εκείνης με φορτηγά αυτοκίνητα γίνεται από την εκκλησιά της Βαγγελίστρας. Ήταν μια σημαντική ανακούφιση για τους κατοίκους, που μέχρι τότε ήσαν αναγκασμένοι να μεταφέρουν τα προϊόντα τους στη δημοσιά με τα ζώα τους ή ακόμα και ζαλιά οι γυναίκες για να τα φορτώσουν στα φορτηγά αυτοκίνητα με προορισμό τις αγορές.
Το δεύτερο και εξίσου σπουδαίο έργο ήταν η διάνοιξη αρδευτικού αύλακα, που άρχιζε από τον νερόμυλο –σήμερα Παλιόμυλο– και έφτανε μέχρι τη χαμοκέλλα του Θοδωράκη Λεων. Καφεντζή, στην περιοχή «Καρυές» και «Νεράκια». Την ίδια περίπου περίοδο κατασκευάστηκε αρδευτικό αυλάκι από το Λάδωνα για να ποτίζεται η αγροτική περιοχή «Τρούπα» (άρχιζε από το ξωκκλήσι του Αϊ – Δημήτρη και έφτανε μέχρι περίπου το δρόμο που οδηγούσε στην περιοχή «Τρούπα») . Η κατασκευή του αρδευτικού αύλακα επί προέδρου Θοδωράκη Μαυρούλη έγινε με προσωπική εργασία των κατοίκων της κοινότητας και τις τεχνικές οδηγίες του γεωπόνου αντάρτη με το επώνυμο «Κάππος», ο οποίος με προσωπική εργασία σημάδεψε με καλάμια τη χάραξη του αυλακιού. Είναι αυτονόητο ότι τα δύο αυτά έργα έγιναν με τη συναίνεση, βούληση και βοήθεια των ανταρτών και αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε, ανεξάρτητα και πέρα από ιδεολογίες.
Με το ποτιστικό αυτό αυλάκι διευκολύνθηκε πάρα πολύ η καλλιέργεια της πλούσιας από τις προσχωσιγενείς εκχειλίσεις των ποταμών της εκτεταμένης παραποτάμιας περιοχής, γνωστής με τις ονομασίες «Νησί» και «Τρούπα», που μέχρι τότε αρδευόταν με μεγάλη δυσκολία από το νερό του Ερυμάνθου μέσω του αύλακα του Νερόμυλου με διακλαδιζόμενα αυλάκια και από το Λάδωνα για την περιοχή της «Τρούπας».
Ο πρόεδρος Θοδωράκης Ν. Μαυρούλης είχε και ένα άλλο χάρισμα, είχε μεγάλη ευαισθησία και στοργή στον παιδόκοσμο, αρσενικό και θυλικό, του χωριού που μαζευόμαστε στα «Αλώνια» και παίζαμε τα παιδικά μας παιχνίδια και πολλές φορές ο πρόεδρος, που το σπίτι του ήταν δίπλα, μας καλούσε και μας φίλευε στον καθένα από ένα κομμάτι φρέσκο, χλωρό τυρί, πασπαλισμένο με ζάχαρη. Αυτή η καθαρά φιλάνθρωπη πράξη του Προέδρου Θοδωράκη Μαυρούλη αποτελεί μια ευχάριστη ανάμνηση που είναι χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη μας.
Η αναφορά του άρθρου στον τότε κοινοτάρχη Θοδωράκη Ν. Μαυρούλη, ο οποίος με τα ανωτέρω δύο παραγωγικά έργα του και τον ανθρώπινο χαρακτήρα του άφησε το στίγμα και το αποτύπωμα του προοδευτικού και δραστήριου τοπικού παράγοντα, στοχεύει, έστω και ετεροχρονισμένα, στην αναγνώριση για την προσφορά του αυτή και στην υποχρέωσή μας να τον προβάλουμε στις νέες γενιές ως υπόδειγμα τοπικού κοινοτάρχη και χαρισματικού ανθρώπου.
Σωκράτης Παν. Μάσσιας
Φιλόλογος
