Χθεσινομεσημεριανή ανάπαυλα δημοσιογράφων, με εκλεκτά εδέσματα και ντόπιο μοσχοφίλερο σε κεντρική ταβέρνα της Τρίπολης, με οικοδεσπότη —ή, αν προτιμά κανείς τη λέξη με την πιο «θεατρική» και κοινωνική χροιά, αμφιτρύωνα— ποιον άλλον; Τον νεοεισερχόμενο στη Βουλή των Ελλήνων βουλευτή Αρκαδίας, Βαγγέλη Γιαννακούρα· τον απλό, προσιτό, λαοφιλή και —κατά γενική ομολογία— δημοφιλέστερο πολιτικό της Αρκαδίας και αγαπημένο των δημοσιογράφων οι οποίοι τίμησαν δεόντως την πρόσκλησή του.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε τόσο με αφορμή τα γενέθλιά του όσο και την πρόσφατη ανάληψη των καθηκόντων του στην Ελληνική Βουλή. Ο Βαγγέλης Γιαννακούρας, μετά την παραίτηση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ως πρώτος επιλαχών ανέλαβε τη βουλευτική έδρα για την οποία πάσχισε σχεδόν τρεις δεκαετίες, έχοντας στο μεταξύ διαγράψει μακρά πορεία στην αυτοδιοίκηση (δύο φορές ως αντιπεριφερειάρχης Αρκαδίας και, νωρίτερα, νομαρχιακός σύμβουλος).
Η συζήτηση με τους δημοσιογράφους κινήθηκε περισσότερο γύρω από την καθημερινότητα και λιγότερο γύρω από την κεντρική πολιτική σκηνή. Ο Βαγγέλης Γιαννακούρας ενδιαφερόταν να μάθει για την υγεία συναδέλφων, για οικογενειακές υποθέσεις, ακόμη και για το αν ο γηραιότερος της παρέας κατάφερε τελικά να πάρει τη σύνταξή του. Κι εκεί ακριβώς φάνηκε η διπλή του ταυτότητα: πολιτικός, αλλά ταυτόχρονα και γιατρός, με εκείνη την ανθρώπινη προσέγγιση που επί χρόνια τού έχει χαρίσει συμπάθειες σε ολόκληρη την Αρκαδία.
Το κλίμα ήταν ζεστό, ανεπιτήδευτο και βαθιά ανθρώπινο, μακριά από μικρόφωνα, δηλώσεις και πολιτικές κορώνες. Τα τηλέφωνα δεν σταματούσαν να χτυπούν. Από χωριά και γειτονιές της Αρκαδίας πολίτες αναζητούσαν τον «Βαγγέλη», διακόπτοντας διαρκώς τη συζήτηση. Εκείνος απαντούσε σε όλους με την ίδια ηρεμία και οικειότητα που τον διακρίνει εδώ και δεκαετίες στη διαδρομή του στην Αυτοδιοίκηση.
Η πρόσφατη ανάληψη της βουλευτικής έδρας μοιάζει, για πολλούς, ως η δικαίωση μιας μακράς πολιτικής πορείας. Και το χθεσινό τραπέζι δεν ήταν απλώς μια κοινωνική συνάντηση· ήταν μια μικρή επιβεβαίωση ότι στην Αρκαδία η πολιτική εξακολουθεί να περνά μέσα από τις προσωπικές σχέσεις, το χιούμορ, το κρασί και την ανθρώπινη επαφή.
Δ.Μ.
