- Του Σωκράτη Π. Μάσσια, Φιλολόγου
Η αμυντική θωράκιση με ικανό και εμπειροπόλεμο έμψυχο δυναμικό και ο επαρκής χερσαίος, θαλάσσιος και εναέριος εξοπλισμός, με σύγχρονα μηχανικά και πολεμικά εξοπλιστικά υλικά και μέσα, αποτελούν αναμφίβολα εκ των ων ουκ άνευ αμυντικών μας πλεονεκτημάτων για την ασφαλή και αποτελεσματική αμυντική μας ισχύ προς αντιμετώπιση οποιασδήποτε απειλής κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας.
Ένας δεύτερος και εξίσου ισχυρός μηχανισμός άμυνας και αντίστασης κατά οιουδήποτε επίδοξου εισβολέα αποτελεί και η επαρκής γνώση της ιστορίας σε ό,τι αφορά κυρίως τις μεταξύ των εμπολέμων λαών ενέργειες και ανθρώπινες συμπεριφορές, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες και τις αρχές που διέπονται κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων.
Και ας έρθουμε στα δικά μας, με τους μόνιμους, δυστυχώς, γείτονές μας, τους Τούρκους, με τους οποίους επί αιώνες έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς, λόγω αποκλειστικά του επεκτατικού τους Ντι – Εν – Νέι (D. N. Α.). Θα περιοριστούμε στο πογκρόμ (η επίθεση όχλου, που με την ανοχή ή έγκριση των αρχών εξαπολύει επίθεση εναντίον εθνικής, θρησκευτικής ή φυλετικής μειονότητας) του Σεπτέμβρη του 1955, που με δόλιο και μυστικό τρόπο οργάνωσαν και εκτέλεσαν οι γείτονές μας σε βάρος των μειονοτήτων του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, που έμεινε στην ιστορία με την ονομασία «Σεπτεμβριανά».
Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Μεντερές είχε στο παρασκήνιο καλά ενορχηστρωμένο σχέδιο εξόντωσης των μειονοτήτων Ελλήνων και Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης. Έτσι, τον Απρίλη του 1955, με την κήρυξη από την ΕΟΚΑ αγώνα για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, οι σχέσεις των Ελληνικών μειονοτήτων της Κωνσταντινούπολης, με τους εθνικιστές κυρίως Τούρκους και με τις ευλογίες της Αγγλίας, για τα δικά της πάντα συμφέροντα, επιδεινώθηκαν σε βαθμό που η τουρκική κυβέρνηση του Μεντερές να θέσει θέμα διχοτόμησης της Κύπρου. Οι διώξεις κατά των ελληνικών μειονοτήτων της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης και άλλων περιοχών, ύστερα και από τις εμπρηστικές και προβοκατόρικες δηλώσεις του Μεντερές περί δήθεν επικείμενων σφαγών των Τουρκοκυπρίων, εξώθησε τον τουρκικό όχλο σε λεηλασίες σε βάρος αρχικά των εκκλησιών Παναγίας Νεοχωρίου και Ταξιαρχών Στενής, ενώ παράλληλα εξύφαναν προβοκατόρικο σχέδιο με πρωταγωνιστή τον Τούρκο πράκτορα (με ελληνική υπηκοότητα) Χατζή Αχμέτ Οκτάι Εγκίν και εκτελεστή το νυχτοφύλακα του τουρκικού προξενείου Χασάν Ουτσάρ Μεχμέτογλου, στον οποίο ο πρώτος παρέδωσε βόμβα, με την εντολή να την τοποθετήσει στον κήπο του προξενείου, όπου βρισκόταν και το σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Οι ζημιές δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρές.
Κάτω από την καθοδήγηση της οργάνωσης δόθηκε στον τουρκικό όχλο το σύνθημα «Η Κύπρος είναι τουρκική» και με τις μυστικές παροτρύνσεις του βαθέος κράτους, μεγάλες οργανωμένες ομάδες εξαγριωμένων Τούρκων, πολλοί από τους οποίους είχαν επιστρατευτεί από μακρινές περιοχές, ο εξαγριωμένος τουρκικός όχλος των 100.000 περίπου ξεχύθηκε με μανία σε μαζικές λεηλασίες, ακόμα και σφαγές, σε βάρος των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, αλλά και της Σμύρνης και άλλων περιοχών.
Στις 5 το απόγευμα το μαινόμενο τουρκικό πλήθος στράφηκε κατά των ελληνικών περιουσιών στη συνοικία του Πέραν. Φορτηγά του Δήμου της Κωνσταντινούπολης, φορτωμένα με τσεκούρια, φτυάρια, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης τα παρέδιδαν στον τουρκικό όχλο για να τα χρησιμοποιήσουν στην καταστροφή και ισοπέδωση κάθε ελληνικού καταστήματος, επιχείρησης, ακόμα και των κατοικημένων ελληνικών σπιτιών. Ο απολογισμός των λεηλασιών, καταστροφών, σφαγών και βίαιων συμπεριφορών προκαλούσε φρίκη.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 210 Ελληνίδες έπεσαν θύματα βιασμού, 18 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους και διπλάσιοι τραυματίστηκαν σοβαρά, 1004 κατοικίες κατεδαφίστηκαν ολοσχερώς, 4348 καταστήματα ισοπεδώθηκαν, 11 κλινικές αφανίστηκαν και 27 φαρμακεία καταστράφηκαν, 27 εργοστάσια ξηλώθηκαν και τα μηχανήματα καταστράφηκαν και άλλα εκλάπησαν, 10 ξενοδοχεία και ισάριθμα ζαχαροπλαστεία – εστιατόρια έγιναν στάχτη, όπως και 26 σχολεία και 73 εκκλησίες είχαν και αυτά την ίδια τύχη.
Μετά τα φρικαλέα και οδυνηρά αυτά αποτελέσματα αναγκάστηκαν στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες ομογενείς της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης να πάρουν και πάλι το δρόμο της προσφυγιάς κάτι που επαναλήφθηκε και το 1963 με νέες διώξεις.
Από τα παραπάνω ακράδαντα στοιχεία, τα οποία αναγκάστηκαν να παραδεχτούν και οι Τούρκοι, μόνο που τα χρέωσαν στους κομμουνιστές ―αλλοίμονο και να μην εύρισκαν προσχήματα― αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα πως δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από την προπαγάνδα των μεμέτηδων και το κυριότερο να είμαστε ενήμεροι για τις παλιές και πρόσφατες λεηλασίες τους και να μη διαφεύγει της προσοχή μας ότι ο λαός αυτός και ιδιαίτερα η ηγεσία τους δεν έχει μπέσα και κύριο μέλημά τους είναι οι επεκτατικές τους επιδιώξεις και ο θρησκευτικός τους συντηρητισμός (φονταμενταλισμός).
