Ένας νέος χρόνος, όπως ο παλιός!

30 Δεκ 2012  /   Χωρίς Σχόλια

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΤΡΑΚΟΥ

Ο νέος χρόνος άρχισε, ήδη, από την πρώτη του Γενάρη να «εκμετρά το ζην»! Κι ο απλός άνθρωπος, ο άνθρωπος της εργασίας και του μόχθου, ο καταταλαιπωρημένος από τα μύρια όσα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας κι όχι μόνο, όπως κάθε Πρωτοχρονιά, προσπαθεί να βρει τρόπους ψυχολογικής στήριξης, ατομικούς και συλλογικούς, προκειμένου να δημιουργήσει ελπίδες και προσδοκίες για ένα καλύτερο μέλλον!
Μακάρι να ήταν έτσι! Μακάρι η απλή ετήσια εναλλαγή του χρόνου να έφερνε από μόνη της ό,τι καλύτερο για τον άνθρωπο και την Οικουμένη! Δυστυχώς η ωμή πραγματικότητα, που τη βιώνουμε όλοι μας, θέλοντας και μη, μας αποδεικνύει πως χωρίς τη δική μας εγρήγορση κι ενεργοποίηση, μέσω της συμμετοχής μας στους κοινωνικούς αγώνες, τίποτε δεν αλλάζει!
Ο νέος χρόνος ξεκινάει, όπως τελείωσε ο παλιός! Με οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, οι οποίες κινούνται από την απόλυτη φτώχεια και δυστυχία μέχρι την κάπως υποφερτή κι αξιοπρεπή διαβίωση του μεσοαστού! Το καπιταλιστικό σύστημα, που κυριαρχεί στον πλανήτη μας, στοχεύει στην προκλητική ευημερία μιας ολιγάριθμης ομάδας πλουτοκρατών και των ακολούθων τους και ποδοπατά βάναυσα την πλειονότητα των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, ενώ καταστρέφει με μανία το φυσικό περιβάλλον, αδιαφορώντας για τις καταστροφικές συνέπειες, οι οποίες μπορεί να σημάνουν το τέλος της ανθρώπινης παρουσίας επί της γης!
Παλιότερα ο καπιταλισμός έλυνε τα προβλήματά του καταφεύγοντας στους κερδοφόρους γι’ αυτόν πολέμους. Τα τελευταία χρόνια επέλεξε τον δήθεν ειρηνικό τρόπο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης με την οποία αναδιατάσσεται βιαίως το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Απ’ αυτήν την αναδιάταξη, όπως κι από τους πολέμους, ο μόνιμος χαμένος είναι ο εργαζόμενος που βλέπει μέσα σε μια νύχτα, κυριολεκτικά, ν’ αλλάζει εκ βάθρων η ζωή του , αφού όλες οι αρνητικές επιπτώσεις της κρίσης ¨πέφτουν» στις αδύναμες πλάτες του!
Με ποια αισιοδοξία, λοιπόν, ν’ ατενίσουμε το νέο χρόνο, όταν το σκηνικό για τις επόμενες δεκαετίες είναι έτοιμο κι έχει εξαγγελθεί από τα πλέον αρμόδια κέντρα των αποφάσεων, εντός κι εκτός Ελλάδος; Μήπως δεν πρόκειται να συνεχιστεί ο εφιάλτης της ανεργίας που πλήττει, κατά προτίμηση, τη νεολαία μας; Μήπως η φτώχεια θα πάψει να υπάρχει και θα εξαφανιστούν οι εικόνες της ντροπής των συνανθρώπων μας, που ψάχνουν στα σκουπίδια για κάποιο φαγώσιμο; Μήπως οι εργαζόμενοι έναντι μέρους του μισθού τους, οι νέοι των πεντακοσίων ευρώ, οι υπάλληλοι των πετσοκομμένων μισθών και οι χαμηλοσυνταξιούχοι των ισοπεδωμένων συντάξεων θα ενισχυθούν θαυματουργικά και θα ανακτήσουν κάποιο μέρος της παλιάς αγοραστικής τους δύναμης;
Οι πλουτοκράτες, οι κραταιές πολυεθνικές εταιρίες, το παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα, οι χρηματιστηριακοί υπηρέτες της άυλης οικονομίας, της οικονομίας «φούσκα», οι πολιτικοί και στρατιωτικοί υπήκοοι του κατεστημένου συστήματος, τα θέλουν όλα δικά τους! Για να τα έχουν, όμως, πρέπει να τα πάρουν από τους απλούς ανθρώπους της σωματικής και πνευματικής εργασίας, καταδικάζοντάς τους σε φτώχεια, σε πολιτικό και κοινωνικό αποκλεισμό. Αυτά που περιγράφονται στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπου μια πλούσια κάστα ζει, απομονωμένη και φρουρούμενη, σε συνθήκες υπερπολυτελούς διαβίωσης, ενώ εκτός των τειχών υπάρχουν «της γης οι κολασμένοι», τείνει επί των ημερών μας να γίνει πραγματικότητα!
Το καλό κονταροχτυπιέται με το κακό σε όλα τα μετερίζια του πλανήτη μας! Απέναντι σ’ αυτά τα σχέδια των ισχυρών του άδικου πλούτου, οι λαοί μπορούν και πρέπει να αντιτάξουν τους αγώνες τους για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία της εργασίας, η οποία θα εξασφαλίζει ισότιμα και για όλους τα βασικά αγαθά της ζωής και θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών και όχι των λίγων. Μα για να μπορέσουν οι λαοί να αντιδράσουν αποτελεσματικά στις προσπάθειες της πλουτοκρατίας για την πλήρη καθυπόταξή τους, χρειάζονται «ενέσεις» τόνωσης του ηθικού τους και πρακτικές δράσεις, που θα αντικρούουν και θα εξουδετερώνουν τα ύπουλα όπλα του παγκόσμιου οικονομικού – πολιτικού συστήματος, τα οποία είναι η υπνωτική αποχαύνωση και παραίτηση των ανθρώπων, που καλλιεργούν τα ελεγχόμενα μέσα μαζικής αποβλάκωσης και τα κάθε λογής φερέφωνά του.
Από τη στιγμή που ο εργαζόμενος θα κλείσει το κουμπί του χαζοκουτιού-πόσο δίκιο είχε ο Πατροκοσμάς που προφήτεψε πως ο διάβολος θα μπει στα σπίτια μας μέσα σ’ ένα κουτί!- και θα σηκωθεί από τον δήθεν ασφαλή καναπέ του για να βγει στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και τις πλατείες, θα έχει γίνει το πρώτο μεγάλο βήμα για τη μεγάλη ανατροπή. Κι αν βρει, ταυτόχρονα, τη βούληση και τη φρόνηση να «στείλει στον αγύριστο» τους εργατοπατέρες και τους κομματικούς καθοδηγητές της άρχουσας τάξης, τότε θα έχει προχωρήσει ακόμα παραπέρα για τη χειραφέτησή του από τους μηχανισμούς, που χρόνια και χρόνια, φαλκίδευαν και ξεπουλούσαν τους αγώνες και τα συμφέροντά του.
Με λίγα λόγια ο νέος χρόνος δεν είναι ο Άγιος Βασίλης, που προσμένει, κάθε Πρωτοχρονιά, η φαντασία των μικρών, αλλά μια ζωντανή πρόκληση για όλους μας. Αντί να συνεχίσουμε να κλαψουρίζουμε, ο καθένας στη γωνιά του, για το «χαμένο παράδεισό» μας, ας κοιτάξουμε πώς θα ξανασηκωθούμε όρθιοι, διεκδικώντας για μας και τα παιδιά μας ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, με πρόοδο και με δημιουργία, που μας αξίζει!

  • Κατηγορία: ΑΡΘΡΑ
  • Ετικέτες:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *