Μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και πάνδημου πένθους κηδεύτηκε την Τετάρτη 17/6/2026 στα Τρόπαια ο Βαχλαίος καθηγητής Θεόδωρος Κολοβός, ο οποίος υπηρέτησε επί δεκαετίες την εκπαίδευση και διετέλεσε Διευθυντής του Γενικού Λυκείου Τροπαίων. Άνθρωποι από κάθε γωνιά της Γορτυνιακής γης, αλλά και από την Τρίπολη και την Αθήνα, αψηφώντας τις δυσκολίες που εξακολουθεί να προκαλεί η κατάσταση στον οδικό άξονα Τρίπολης – Πύργου, έσπευσαν στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Τροπαίων για να πουν το τελευταίο αντίο σε έναν άνθρωπο που σφράγισε με την παρουσία και την προσφορά του την εκπαιδευτική και κοινωνική ζωή του τόπου.
Στη νεκρώσιμη ακολουθία, η οποία τελέστηκε με τη συμμετοχή οκτώ κληρικών, ακούστηκαν λόγια βαθιάς εκτίμησης για το ήθος, την ανθρωπιά και την προσφορά του εκλιπόντος. Ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Δουρίδας αναφέρθηκε στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου με λεπτούς τρόπους, χριστιανικές αρετές και γνήσια αγάπη για τον συνάνθρωπο, ενώ ο δήμαρχος Γορτυνίας, Ευστάθιος Κούλης, μίλησε για έναν άνδρα που αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εκπαίδευση και στην κοινωνική ζωή της Γορτυνίας. Αντίστοιχα συγκινητικός ήταν και ο αποχαιρετισμός του καθηγητή Γεωργίου Αλεξόπουλου, ο οποίος εξήρε τη συναδελφικότητα, την ευγένεια και το παράδειγμα ζωής που άφησε πίσω του ο εκλιπών.
Όσοι τον γνώρισαν κάνουν λόγο για έναν σπάνιο άνθρωπο της προσφοράς, έναν εκπαιδευτικό με αδιαπραγμάτευτο ήθος, βαθιά δημοκρατική σκέψη και γνήσιο ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Δάσκαλος, επιστήμονας, τεχνίτης και ενεργός πολίτης, ο Θεόδωρος Κολοβός κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη της τοπικής κοινωνίας, αφήνοντας πίσω του μια πολύτιμη παρακαταθήκη.
Αποχαιρετισμός τιμών σε έναν δάσκαλο
Την πληρέστερη, όμως, σκιαγράφηση της προσωπικότητας, του χαρακτήρα και της πολυετούς προσφοράς του εκλιπόντος κατέθεσε στον επικήδειο λόγο της η φιλόλογος καθηγήτρια και διευθύντρια του Γενικού Λυκείου Τροπαίων, Δέσπω Φράγκου, μεταφέροντας τη συγκίνηση, την ευγνωμοσύνη και τον βαθύ σεβασμό ολόκληρης της σχολικής κοινότητας προς τον άνθρωπο και τον δάσκαλο Θεόδωρο Κολοβό. Ακολουθεί ο επικήδειος λόγος της:
«Εκ μέρους της Σχολικής κοινότητας Γυμνασίου και Λυκείου Τροπαίων αλλά και της Κοντοβάζαινας, στις οποίες ο κύριος Κολοβός υπηρέτησε αγόγγυστα, πάνω από 35 χρόνια, ως εκπαιδευτικός και κυρίως ως Διευθυντής, με γνώμονα πάντα το συμφέρον των μαθητών του, διδάσκοντας τις θετικές επιστήμες και καλλιεργώντας με τη στάση του ήθος και σεβασμό.
Σήμερα δεν ηχεί το κουδούνι του σχολείου για προσέλευση στο μάθημά σας κύριε Θοδωρή. Ηχούν οι θλιβερές καμπάνες να συγκεντρωθούμε όλοι γύρω σου και να σε αποχαιρετήσουμε.
Είμαστε όλοι παρόντες. Απουσία αδικαιολόγητη από αυτό το μάθημα δεν υπάρχει. Όπως και σε κάθε λόγο σας στην τάξη, στις ζωηρές συνεδριάσεις του Συλλόγου που εσείς ξέρατε να ανάβετε τον σπινθήρα του διαλόγου, στο καφενείο του χωριού. Μαζευόμαστε πάντα να ακούσουμε το λόγο σας, τη συμβουλή σας, τη νουθεσία σας, τα αστεία σας.
Δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμουν σήμερα εδώ για να αποχαιρετίσω μέσα από τις αδύναμες λέξεις μου έναν άνθρωπο που το χαμόγελό του, τα μάτια του και η οξύνοια του του πνεύματός του, η ίδια του η ύπαρξη δήλωνε μόνο αγάπη για τη ζωή!
Κύριε Θοδωρή, μου αναθέσατε την πιο δύσκολη εργασία. Και ό,τι πω, ξέρω πως με επιείκεια θα τα βαθμολογήσετε. Γιατί πάντα με επιείκεια, υπομονή και χαμόγελο αντιμετωπίζατε τους μαθητές σας!!! Πάντα σοβαρός, αυστηρός αλλά μειλίχιος και γεμάτος κατανόηση.
Ήταν τόσο ξαφνικό, ανεπάντεχο, άδικο και σκληρό το μήνυμα που λάβαμε. Σας περιμέναμε όλοι να γυρίσετε. Ήταν δύσκολο το ταξίδι και επίπονο… Όμως εσείς ξέρατε πάντα από δύσκολα. Και πάντα με το κεφάλι ψηλά! Εσείς πάντα δίνατε λύσεις με την τετράγωνη λογική, αλλά και με το συναίσθημα. Είμαστε εδώ σήμερα όλοι. Οι μαθητές σας, οι συνάδελφοί σας, οι φίλοι, οι συγχωριανοί, η οικογένειά σας. Βιώνουμε βαθύτατο σοκ από την ξαφνική σας απώλεια.
Κύριε Θοδωρή, δέος αισθανόμασταν καθισμένοι στα θρανία όταν δίδασκες. Και αντλούσαμε έμπνευση, γνώση και φως. Δέος και σήμερα με την ξαφνική σου φυγή.
Για τους μαθητές σου, για τους συναδέλφους σου, για όλους όσους σε γνώρισαν, η προσωπικότητά σου ήταν καθοριστική. Ένα μάθημα θέλησης για όλους μας. Γιατί ήσουν αληθινός μαχητής της ζωής.
Ξεκινώντας από δύσκολα, στερημένα παιδικά χρόνια, δεν άφησες τη μοίρα να ορίσει το μέλλον σου. Πάλεψες, αγωνίστηκες, νίκησες τις αντιξοότητες και αναδείχτηκες σε έναν σπουδαίο επιστήμονα. Σε έναν εκπαιδευτικό με άρτια επιστημονική και παιδαγωγική κατάρτιση. Είχες βαθιά επίγνωση του καθημερινού μόχθου και της βιοπάλης. Αυτό σμίλεψε μέσα σου ένα ανεπτυγμένο έμπρακτο αίσθημα αλληλεγγύης. Ήσουν άνθρωπος της προσφοράς. Ποιος ζήτησε βοήθεια και δεν του την έδωσες απλόχερα; Νοιαζόσουν για όλους. Και κέρδισες το σεβασμό όλων. Δίδαξες ήθος ως άνθρωπος και ως εκπαιδευτικός. Υπήρξες μια σεβαστή προσωπικότητα. Ο άνθρωπος της επιστήμης αλλά και ο άνθρωπος που έβγαινε στην αγορά και με τον απλοϊκό του τρόπο ήταν προσιτός σε όλους. Ο Καθηγητής και ο Τεχνίτης. Συμπαραστάτης στις ανησυχίες όλων. Ήξερες να ακούς, να αφουγκράζεσαι και ήσουν πάντα ένα βήμα μπροστά. Η εντιμότητά σου ήταν απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη. Ένας άνθρωπος βαθιά δημοκρατικός με προοδευτικές ιδέες. Ένας γνήσιος ουμανιστής που πίστευε ακράδαντα στο δίκιο, στο ίσον, στο ακέραιον. Πάνω από όλα όμως ήσουν ένας άνθρωπος βαθιά ευγενικός. Γεμάτος αξιοπρέπεια. Πάντα ακριβοδίκαιος και ας γινόσουν αυστηρός.
Στις σχολικές αίθουσες και στα γραφεία των καθηγητών δίδαξες έναν σπάνιο πολιτισμό επικοινωνίας μέσα από όμορφες και γόνιμες συζητήσεις. Σεβόσουν πάντα τον συνομιλητή σου – όποιος και αν ήταν αυτός – από τον υψηλόβαθμο λειτουργό μέχρι τον πιο μικρό μαθητή Μας μετέδωσε την αγάπη για την ελευθερία της σκέψης που υπερασπιζόσουν με πάθος αλλά και την ίδια τη σημασία της σκέψης, της λογικής, για την επίλυση των προβλημάτων του πίνακα και της ζωής.
Είμαστε τυχεροί εμείς οι μαθητές σου. Μας έμαθες να κρίνουμε, να αμφισβητούμε, να σκεφτόμαστε ελεύθερα. Και όλα αυτά τα απογείωνες με τον μοναδικό σου χιούμορ… με κείνο το έξυπνο, λεπτό χιούμορ που έσπαγε τον πάγο στις κρίσιμες στιγμές και έφερνε το χαμόγελο στα πρόσωπά μας.
Αγαπημένος δάσκαλος, συνάδελφος, σεβαστός και αγαπητός στην κοινότητά μας, με ενδιαφέρον για τα κοινά, για τις δυσκολίες της καθημερινότητάς μας. Τα απογεύματα στο καφενείο ήταν για όλους απολαυστική η παρουσία σου. Σε όλους θα λήψεις. Και κανείς, να είσαι σίγουρος, δεν θα παραβλέψει το ήθος σου. Αυτό το σπάνιο ήθος που μαζί με την αγαπημένη σου σύζυγο Ευγενία, την μαχήτρια και συμπαραστάτρια στη ζωή σου, καταφέρατε να μεταδώσετε στα δυο σας παιδιά, τα καμαρώσατε να μεγαλώνουν, να προκόβουν και να γίνονται λαμπροί επιστήμονες συνεχίζοντας επάξια τη βαριά κληρονομιά του ονόματός σου.
Κύριε Θοδωρή, υπήρξες φωτεινός μας δάσκαλος και σεβαστός συνάδελφος. Για μένα έγινες Μέντορας όταν με ενθάρρυνες να αναλάβω τα ηνία του Σχολείου μας. Ήσουν πάντα εκεί, συμπαραστάτης, σύμβουλος, η ήρεμη δύναμη που καθοδηγεί. Μου έμαθες να διοικώ, όχι με το φόβο της εξουσίας, αλλά με τη δύναμη του παραδείγματος.
Οι μαθητές σου θα σου είμαστε για πάντα ευγνώμονες για το φως που μας χάρισες. Οι συνάδελφοί σου θα νιώθουν πάντα υπερήφανοι που είχαν την τιμή να υπηρετήσουν στο πλευρό σου. Εμείς οι μαθητές σου, εμείς οι συ7νάδελφοί σου καταθέτουμε σήμερα την απέραντη εκτίμηση, την ευγνωμοσύνη, και το σεβασμό μας.
Σε ευχαριστούμε για όσα μας πρόσφερες. Η μνήμη σου δάσκαλε θα μείνει στις καρδιές μας.
Καλό ταξίδι Κύριε Θοδωρή
Αναπαύου Εν Ειρήνη
Αφήνεις πίσω σπουδαία παρακαταθήκη:
«Να κοιτάμε μόνο ψηλά, να κοιτάμε μόνο μπροστά»
Αναπαύσου Εν Ειρήνη…»
