- Του Απόστολου Τσουλουβή, Αντιστρατήγου ε.α.
Οι νεοσύλλεκτοι οπλίτες θητείας, κατά κοινή ομολογία των Αξιωματικών, είναι πολύ καλοί χαρακτήρες στο σύνολό τους σχεδόν. Οι νέοι, από την στιγμή που κατατάσσονται στις Ένοπλες ∆Δυνάμεις (Ε∆), ακολουθούν ημερήσιο πρόγραμμα, αθλούνται, εκπαιδεύονται στρατιωτικά, διδάσκονται ιστορικά θέματα, αναλαμβάνουν ευθύνες φρούρησης – ασφάλειας, μαθαίνουν να πειθαρχούν, να σέβονται την στρατιωτική ιεραρχία. Στο στρατιωτικό περιβάλλον, λοιπόν, εκδηλώνουν τον καλό τους εαυτό. Επιπλέον, όσοι υπηρετούν στην μεθόριο (Έβρο, ανατολικό Αιγαίο) γνωρίζουν τα σύνορα, την έκταση της Ελληνικής επικράτειας, βλέπουν απέναντι τεράστιες τουρκικές σημαίες, γνωρίζουν ιστορικά μνημεία, νιώθουν υπερήφανοι ως Ελληνόπουλα.
Μέχρι όμως την κατάταξή τους στις ΕΔ, όσο ζουν και αναπτύσσονται στην σημερινή ελληνική κοινωνία που όλοι/ες βιώνουμε, εκδηλώνουν την άσχημη πλευρά του εαυτού τους, καθώς κυριαρχεί η κακή απομίμηση δυτικών τάσεων, παραμερίζονται βασικές αξίες, αρετές και παραδόσεις του Ελληνισμού, απουσιάζουν ζωντανά πρότυπα. ∆Δεν καλλιεργούνται η πίστη και η εθνική συνείδηση, τα δύο βασικά συστατικά με τα οποία οι πρόγονοί μας έγραψαν έπη – το 1821 και το 1940!
Θεωρείται βέβαιο λοιπόν ότι η μη προτίμηση των παραγωγικών σχολών από τους νέους, οι αποχωρήσεις τους κατά την φοίτηση, οφείλεται στον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας που δεν ενθουσιάζει και κινητοποιεί τους νέους να έχουν πρώτη επιλογή τις στρατιωτικές σχολές, αλλά και στις ίδιες τις ΕΔ∆ που δεν έχουν διασφαλίσει την αξιοπρεπή διαβίωση του Αξιωματικού μετά την αποφοίτηση από τις παραγωγικές σχολές, καθώς και της οικογένειάς του, ώστε να είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο λειτούργημά του.
Η στρατιωτική «ηγεσία», επιλέγοντας εταιρείες για έρευνες, δείχνει μάλλον ότι αγνοεί, δεν εμπιστεύεται τους υφιστάμενους Διοικητές. Έτσι, ίσως διαφεύγουν η πραγματικότητα και οι απαιτήσεις και συνεπώς δεν μεταφέρεται η πραγματική εικόνα και οι ανάγκες στην πολιτική ηγεσία.
Η στρατιωτική «ηγεσία» επέτρεψε σταδιακά την μεγάλη μείωση του λειτουργικού προϋπολογισμού, την οικονομική πενία των στελεχών και αντιστάθμιση με ευεργετικά μέτρα, επηρεάζοντας την γενικότερη λειτουργία των ΕΔ∆ και όχι μόνο. Επιπρόσθετα, για ποικίλους λόγους, ενέπλεξε τις ΕΔ∆ σε έργα αρμοδιότητας άλλων υπηρεσιών της Πολιτείας, σε βάρος της υπηρεσιακής προόδου και οικογενειακής ευημερίας των στελεχών.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το κύρος των Αξιωματικών έχει πληγεί εδώ και δεκαετίες, γεγονός που επιβεβαιώνεται θρασύδειλα και από το ΦΕΚ 4961/26-10-2021 περί σειράς προβαδίσματος.
Για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, σημαντικός αριθμός αξιόλογων Αξιωματικών οδηγείται στην παραίτηση και όλα αυτά τα γνωρίζει η νεολαία.
Η νεολαία προσπερνά την σημασία – σπουδαιότητα λέξεων όπως πατρίδα, έθνος, εθνική συνείδηση, σημαία, σεβασμός, πίστη, ήθος, αριστεία, κάλλος, τιμή, θυσία, με μεγάλη ευθύνη της βιολογικής οικογένειας και του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, κατά συστηματική υπόδειξη και παρότρυνση θεσμών. Έχει ξεχαστεί ο ρόλος – σκοπός, η αποστολή της οικογένειας και του σχολείου, των δύο πυλώνων που αναθρέφουν, πλάθουν και διαμορφώνουν τα παιδιά σε χρήσιμους και δημιουργικούς ανθρώπους προς εξασφάλιση μιας ισορροπημένης κοινωνίας, με ποιότητα και ευημερία, με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, με στόχους και έμπρακτη πρόοδο.
Πρέπει να ξαναθυμηθούμε, να ξεκινήσουμε από τον ΣΚΟΠΟ. Ποιος είναι ο σκοπός της οικογένειας, του σχολείου, του πανεπιστημίου, των παραγωγικών σχολών, των ΕΔ∆, των δημόσιων υπηρεσιών, κ.λπ.; Και για την υλοποίηση του σκοπού, να καθοριστούν αποστολή, καθήκοντα και αρμοδιότητες ξεκάθαρες, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, από τον εντολέα μέχρι τον εκτελεστή, με διαδικασίες αξιολόγησης, συστήματα ελέγχου εφαρμογής, απόδοσης ευθυνών, επιβολής κυρώσεων, αλλά και επιβραβεύσεων, κινήτρων.
Σε κάθε έκφανση της ελληνικής καθημερινότητας, υπάρχει εννοιολογική σύγχυση και πληθώρα θεωρητικών προσεγγίσεων, δηλώσεις εντυπωσιασμού χωρίς ουσία και περιεχόμενο, διαπιστώσεις χωρίς έμπρακτες διορθωτικές ενέργειες, ακολουθούμενες από υπευθυνότητα, αποφασιστικότητα, αποτελεσματικότητα.
Επιβάλλεται αποκατάσταση της έλλειψης σοβαρότητας και του ελλείμματος ηγεσίας, (επανα)καθορισμός σκοπού και στόχων, συνέργεια, συνέπεια λόγων και έργων, ειλικρινές και έμπρακτο ενδιαφέρον.
Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) ιδρύθηκε στο Ναύπλιο με διάταγμα του Ιωάννη Καποδίστρια. Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 14/4/1837 (η ιδέα ίδρυσης ανήκε στον Ιωάννη Καποδίστρια, ωστόσο υλοποιήθηκε από τον Όθωνα).
Είναι απαραίτητη η συνεργασία θεσμών, Υπουργείων όπως Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Πολιτισμού, Εθνικής Άμυνας, αλλά και φορέων όπως τα ΜΜΕ, προκειμένου οι νέες γενιές να επιλέγουν με ενθουσιασμό τις παραγωγικές σχολές, να σταδιοδρομήσουν στις ΕΔ.
