Πρωτοπορεί το Βυζίκι, το ορεινό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Τροπαίων του Δήμου Γορτυνίας, που απέχει 85 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και βρίσκεται σχεδόν πάνω στην Εθνική Οδό Τρίπολης – Πύργου, περίπου στο μέσο της μεταξύ τους απόστασης.
Πρωτοπορεί στον πολιτισμό περισσότερο από τα άλλα χωριά της περιοχής του εδώ και πολλές δεκαετίες. Σήμα κατατεθέν των πολιτιστικών του δραστηριοτήτων αποτελεί, κατ’ αρχάς, η έκδοση του περιοδικού «Βυζίκι», με πλούσιο κάθε φορά ιστορικό, λαογραφικό και όχι μόνο περιεχόμενο, το οποίο εκδίδει η Ένωση Βυζικιωτών Αθηνών «Ο Άγιος Νικόλαος», από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60.
Πρωτοπορεί ακόμη με τις ετήσιες πολιτιστικές του δράσεις, χειμώνα – καλοκαίρι. Γιατί και τον χειμώνα η υποδομή της Ένωσης στην Αθήνα προσέφερε και εξακολουθεί να προσφέρει πνευματική τροφή. Το καλοκαίρι, κάθε Αύγουστο, στα απομεινάρια του Φράγκικου Κάστρου της Άκοβας πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις με την ονομασία «Φεστιβάλ Άκοβας».
Πρωτοπορεί, όμως, και για έναν ακόμη σπουδαίο λόγο το Βυζίκι: διατηρεί εντός των ορίων του —και μόλις λίγα μέτρα από την κεντρική πλατεία— το Μητρούσειο Μουσείο Βυζικίου. Πολυθεματικό, πληρέστατο και ενημερωμένο, μα πάνω απ’ όλα νοικοκυρεμένο και φιλόξενο· τόσο ως προς τη διάταξη των εκθεμάτων και την υποδοχή του κοινού, όσο και χάρη στο έμπρακτο ενδιαφέρον των ανθρώπων που το φροντίζουν και το έχουν πραγματικά στην έννοια τους.
Έτυχε να βρεθούμε περαστικοί από το όμορφο χωριό την Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026, την πρώτη ημέρα του θερινού ανοίγματος του Μουσείου.
Και στην είσοδό του μας περίμενε μια παρουσία που ταίριαζε, θαρρείς, απολύτως στον χώρο: μια ευγενική και χαμογελαστή κυρία, με εκείνη τη διακριτική αρχοντιά που δεν επιζητεί να εντυπωσιάσει, αλλά τελικά εντυπωσιάζει. Πρόθυμη από την πρώτη στιγμή, κατατοπιστική χωρίς ίχνος επιτήδευσης και με φανερή αγάπη για όσα είχε αναλάβει να παρουσιάσει, μας υποδέχθηκε όχι σαν απλούς επισκέπτες, αλλά σαν ανθρώπους που ήθελε πραγματικά να γνωρίσουν και να χαρούν τον μικρό αυτό θησαυρό του Βυζικίου.
Η παρουσία της έδινε στο Μουσείο κάτι περισσότερο από μια άψογη υποδοχή: του έδινε ανθρώπινη ζεστασιά. Με λεπτότητα, γνώση και μια αυθόρμητη προθυμία να εξηγήσει, να δείξει και να απαντήσει, η κυρία Ευαγγελία Γιαννακοπούλου (φωτ.), μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Βυζικιωτών Αθηνών, γεννημένη στην Αθήνα από Βυζικιώτες γονείς, αποδείχθηκε ιδανική οικοδέσποινα του χώρου.
Ύστερα, ο πολυσχιδής και αεικίνητος Ανδρέας Μερεντίτης (φωτ.), άλλοτε πρόεδρος της Ένωσης Βυζικιωτών Αθηνών και, βέβαια, πρώην πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βυζικίου επί οκταετία, με κύριο γνώρισμά του το πάθος για την προσφορά στο χωριό του, αλλά και σε κάθε συνάνθρωπο.
Ο Ανδρέας είναι φίλος και γνώριμος πολλών δεκαετιών… Δεν θα μπορούσαμε να πούμε περισσότερα· χρειάζεται… βιβλιοθήκη για να αποτυπώσει κανείς με επάρκεια την πολυσχιδή δραστηριότητά του.
Δύο σημαντικές παρουσίες, λοιπόν, μαζί με τους συνεργάτες τους, όπως ο σημερινός πρόεδρος της Κοινότητας Βυζικίου, Βασίλειος Νικολόπουλος, εντυπωσίασαν τον καλεσμένο μας στη Γορτυνία, Κώστα Καλογερόπουλο. Ιδιαίτερη εντύπωση, όμως, του προκάλεσε η άψογη εικόνα του ίδιου του Μητρούσειου Μουσείου, που κίνησε ζωηρά το ενδιαφέρον του επιχειρηματία συνοδού μας. Μάλιστα, όταν πληροφορήθηκε ότι στο Βυζίκι υπάρχει και Τεχνολογικό Μουσείο, ενθουσιάστηκε.
Ο χρόνος, όμως, δεν ήταν ούτε επαρκής ούτε ο κατάλληλος για μια ολοκληρωμένη παρουσίαση αυτού του πολιτιστικού θαύματος στο Βυζίκι.
Δεσμευτήκαμε να επιστρέψουμε. Και θα επιστρέψουμε… Δ.Μ.
