Η είδηση από την Ηλιούπολη πάγωσε τη χώρα. Δύο κορίτσια, μόλις 17 ετών, βρέθηκαν στο κενό από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Η μία έχασε τη ζωή της, η άλλη δίνει μάχη. Και πίσω από τους τίτλους, πίσω από τα «γιατί» και τις έρευνες, μένει ένα τεράστιο κοινωνικό τραύμα.
Δεν είναι η ώρα για εύκολες εξηγήσεις ούτε για βιαστικά συμπεράσματα. Είναι όμως η στιγμή να κοιτάξουμε τον καθρέφτη μας. Να αναρωτηθούμε τι κόσμο χτίσαμε για τα παιδιά μας. Έναν κόσμο γεμάτο πίεση, απαιτήσεις, μοναξιά και φόβο αποτυχίας. Έναν κόσμο όπου τα παιδιά μεγαλώνουν συχνά με το άγχος ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουν την αξία τους.
Και αυτή την περίοδο, χιλιάδες μαθητές ζουν μέσα στην ασφυκτική πίεση των Πανελλαδικών εξετάσεων. Ένα εξαντλητικό πρόγραμμα, ατέλειωτες ώρες σχολείου και φροντιστηρίων, ξενύχτια, φόβος, αγωνία, προσδοκίες. Παιδιά 17 και 18 ετών καλούνται να κουβαλήσουν στις πλάτες τους το βάρος ενός ολόκληρου μέλλοντος, λες και η ζωή τους καθορίζεται από λίγες κόλλες χαρτί και μερικούς βαθμούς.
Στην Ελλάδα καταγράφονται κάθε χρόνο εκατοντάδες αυτοκτονίες, ενώ οι ειδικοί προειδοποιούν ότι τα περιστατικά ψυχικής κατάρρευσης στους νέους αυξάνονται συνεχώς. Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν παιδιά που νιώθουν ότι δεν χωρούν, ότι δεν ακούγονται, ότι δεν αρκούν.
Ίσως φταίει ο σύγχρονος τρόπος ζωής που μας έκανε να κυνηγάμε ασταμάτητα χρήματα, επιτυχίες και εικόνες ευτυχίας. Ίσως φταίει ότι αντικαταστήσαμε την ουσιαστική επικοινωνία με οθόνες και βιαστικές κουβέντες. Ότι πολλοί γονείς, εξαντλημένοι και οι ίδιοι, ξέχασαν να καθίσουν πραγματικά δίπλα στα παιδιά τους. Να τα ακούσουν χωρίς κριτική, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς συγκρίσεις.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο καλούς βαθμούς και «σωστό μέλλον». Χρειάζονται αγκαλιά, χρόνο, αποδοχή, ελπίδα. Χρειάζονται να νιώθουν ότι ακόμη κι αν αποτύχουν σε μια εξέταση, δεν απέτυχαν στη ζωή. Ότι η αξία τους δεν μετριέται με επιδόσεις και τίτλους.
Και ίσως, απέναντι σε αυτά τα παιδιά, το μόνο ειλικρινές που μπορούμε να πούμε σήμερα είναι μια συγγνώμη. Συγγνώμη γιατί ως κοινωνία αποτύχαμε πολλές φορές να σας προστατεύσουμε. Συγγνώμη γιατί ως πολιτικό σύστημα αφήσαμε την ψυχική υγεία στο περιθώριο. Συγγνώμη γιατί πολλές φορές σας ζητήσαμε να αντέχετε, χωρίς πρώτα να σας μάθουμε πως είναι να αγαπιέσαι, να ακούγεσαι και να ελπίζεις.
Μ.Β.