Πόσο εκτιμάται ότι θα αυξηθεί το προσδόκιμο ασφαλούς ζωής της, με την υλοποίηση της νέας μελέτης, που σήμερα εκπονείται με ανάθεση της Περιφέρειας Πελοποννήσου;
Την περίοδο αυτή εκπονείται η δεύτερη μελέτη για επεμβάσεις / επισκευές στη λεγόμενη «νέα γέφυρα» του Αλφειού στην Καρύταινα.
Ως γνωστόν η πρώτη μελέτη, η προσέγγιση της οποίας τρόπον τινά, επιβλήθηκε στους μελετητές από τον φορέα ανάθεσης, απορρίφθηκε πάρα πολύ σωστά, από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Στην εκπόνηση της δεύτερης μελέτης βλέπουμε σημάδια σοβαρότερης αντιμετώπισης του ιδιαίτερα περίπλοκου, από δημοσιονομική, τεχνική, επιστημονική, πολιτιστική άποψη, αυτού προβλήματος. Λέμε σημάδια, γιατί πέραν της κινητικότητας που βλέπουμε στην γέφυρα, δεν έχουμε καμία απολύτως πληροφόρηση από τους αρμόδιους της Περιφέρειας παρά τα γραπτά αιτήματά μας και την προσφορά μας να συνδράμουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
Θυμίζουμε ότι ο Σύλλογος των Καρυτινών είναι ο ιδιωτικός φορέας που από το 2017 ανέδειξε τη σοβαρότητα του θέματος, τόσο για την ασφάλεια των χρηστών της γέφυρας, όσο και του υποκείμενου μείζονος Βυζαντινού Μνημείου.
Επιπλέον ο Σύλλογός μας οργάνωσε την 28ην/02/2024, σχετική εσπερίδα για το θέμα στο αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, με την επιστημονική εποπτεία του Ομότιμου Καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και Ακαδημαικού Θεοδόση Τάσιου, με την παρουσία των Πρυτανικών Αρχών του Ε.Μ.Π., πολλών καθηγητών του Ε.Μ.Π. και Διευθυντών των αρμόδιων Διευθύνσεων του Υπουργείου Πολιτισμού. Μάλιστα τα συμπεράσματα της εσπερίδας διαβιβάστηκαν στη συνέχεια σε όλους τους αρμοδίους φορείς και πρόσωπα.
Με το σημείωμά μας αυτό θέλουμε να υπογραμμίσουμε, ότι η υπό εκπόνηση μελέτη, πέραν της τεχνικής λύσης στην οποίαν θα καταλήξει, επιβάλλεται να συμπεριλαμβάνει ειδικό κεφάλαιο με τεκμηριωμένη εκτίμηση της αύξησης του προσδόκιμου ασφαλούς λειτουργίας της νέας γέφυρας, την οποίαν αύξηση θα προσφέρει η προτεινόμενη στη μελέτη λύση.
Θυμίζουμε ότι η Βυζαντινή Γέφυρα έχει πάνω από 800 χρόνια ιστορία και με την αναστήλωσή της, για την οποίαν υπάρχει ήδη εγκεκριμένη από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο μελέτη, το προσδόκιμο της μελλοντικής ζωής της μπορεί να εκτιμηθεί σε πολλές εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, χρόνια.
Αν με την νέα μελέτη, η εκτίμηση είναι, (όπως σίγουρα θα συμβαίνει), ότι το προσδόκιμο ζωής της νέας γέφυρας αυξάνεται κατά λίγες μόνο δεκαετίες, αντιλαμβάνεται και ο πλέον αδαής αναγνώστης του παρόντος, ότι δεν λύνεται το τεράστιο πρόβλημα, αλλά απλά μεταφέρεται στα παιδιά μας ή στην καλύτερη περίπτωση στα εγγόνια μας και μάλιστα με πολύ μεγάλο κόστος.
Η ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΓΕΦΥΡΩΝ, ΜΕ ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΥ ΠΡΟΣΔΟΚΙΜΟΥ ΖΩΗΣ «ΝΕΑ ΓΕΦΥΡΑ», ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΑΔΥΝΑΤΗ.
Εδώ νομίζω ότι επιβάλλεται να ξαναδιαβάσουμε την εμπνευσμένη εισήγηση του πλέον ειδικού στο θέμα Καθηγητή Θεοδόση Τάσιου που εκφωνήθηκε από τον ίδιο στην εσπερίδα για το Σύμπλεγμα των Γεφυρών του Αλφειού στην Καρύταινα και να ξαναθυμηθούμε την ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, από τις εργασίες της ίδιας Εσπερίδας της 28ης/02/2024, που πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στην Αθήνα.
Γιώργος Αδαμόπουλος
Διπλωματούχος. Χημικός Μηχανικός ΕΜΠ
M.Sc. Operational Research, Glasgow, U.K.
Ph.D. Computer Control, Leeds, U.K.
Πρόεδρος Συλλόγου Καρυτινών.
Αθήνα 18/02/2026
Εισήγηση για τις γέφυρες της Καρύταινας
Θ.Π. Τάσιος
1. Ίσως δεν μπορούμε να το παινευθούμε, διαθέτομε όμως στη Χώρα-μας και τούτο το «αδιανόητον»: Στον ιστορικό και ιστορημένον Αλφειό, έχομε μια γέφυρα ηλικίας χιλίων περίπου ετών – και την καβαλήσαμε με μια νέα γέφυρα ηλικίας 60 ετών. Καταρχήν, όμως, οφείλομε να δείξομε κατανόηση στις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες οι οποίες επέτρεψαν αυτό το ανοσιούργημα: Πρώτον, οι τότε οικονομικές συνθήκες δέν ενεθάρρυναν την κατασκευή μιας νέας (μικρού έστω μήκους) οδού προσπελάσεως προς ένα άλλο σημείο γεφύρωσης του ποταμού. Και, δεύτερον, οι τότε επικρατούσες αξιακές αντιλήψεις, δεν επέτρεπαν την συνειδητοποίηση αυτού του ιστορικού / οπτικού και λειτουργικού βιασμού που έγινε. Τον κληρονομήσαμε όμως αυτόν τον βιασμό μέχρι σήμερα – όπως συχνά συμβαίνει με πολιτισμικά και περιβαλλοντικά ζητήματα.
2. Αλλά το κακό σήμερα πολλαπλασιάσθηκε: Ενώ οι σύγχρονες κυκλοφοριακές ανάγκες έχουν αυξηθεί σε όρους φορτίων ενσχέσει με τη δεκαετία του 1950, η μπετονένια γέφυρα, με μία ωραία μεν στατική μορφή, δεν είναι παρά ταύτα σε θέση να εξυπηρετήσει ούτε κάν εκείνες τις απαιτήσεις: Οι ολοφάνερες και άγνωστης έκτασης διαβρώσεις-της την έχουν ήδη καταστήσει μερικώς επικίνδυνη.
Κι έρχεται φέτος η μεγάλη ιστορική πρόκληση: Το Υπουργείο Πολιτισμού είναι έτοιμο να αναστηλώσει την ιστορική γέφυρα – την ώρα όμως που από πάνω-της επικρέμαται ένα
– πολιτισμικώς απαράδεκτο, και
– λειτουργικώς επικίνδυνο
κατασκεύασμα…
Παρακαλώ δε να δεχθείτε την κάπως αρμόδια γνώμη-μου ότι (από στρατηγική άποψη) η ασθένεια αυτού του κατασκευάσματος δεν είναι ιάσιμη: Στον ορίζοντα μιας ελπιζόμενης παράτασης ζωής 20 ετών (;), το πολύ, οι δαπάνες λεπτομερών επεμβάσεων και ισχυρών ενισχύσεων στο σύνολο του φορέα, θα είναι απαράδεκτα υπερβολικές. Και, το χειρότερο, δέν μπορούν να πραγματοποιηθούν με εργοτάξια κρεμασμένα απ’ τη γέφυρα· θα χρειάζονταν και ικριώματα που θα στηρίζονταν εν μέρει στο υποκείμενο Μνημείο.
Μικρή ένδειξη αυτού του κυριολεκτικού πρώτου αδιεξόδου (γιατί υπάρχει και δεύτερο) αποτελεί μια προσωρινή (άραγε πόσο προσωρινή;) πρόταση της τεχνικής Υπηρεσίας της Περιφέρειας, να φορέσουν έναν σιδερένιο κορσέ κάτω απ’ την μερικώς επικίνδυνη γέφυρα, για να την στηρίξουν. Κι ο καθένας μπορεί να φαντασθεί την όξυνση αυτού του αντιαισθητικού και ανιστορικού συνολικού αποτελέσματος.
3. Κυρίες και Κύριοι, ζητώ συγγνώμην για την παρουσίαση αυτών των (εκ πρώτης όψεως) «σκοτεινών» πλευρών της μέχρι τούδε καταστάσεως. Όμως οι σημερινές
– Αξιακές αντιλήψεις,
– Τεχνικές γνώσεις, και
– Οικονομικές δυνατότητες,
επιτρέπουν απλήν και καθαρή λύση, όπως άλλωστε την είχε αναφέρει και ο άξιος Μελετητής «Encodia» της τεχνικής Υπηρεσίας, όταν στα πρώτα Συμπεράσματά-του έγραφε:
«Πλήρης καθαίρεση, και μετατόπιση της όδευσης της οδοποιίας άρα και της θέσης της γεφύρας, σε μια θέση που δεν θα συνδέεται με το προστατευόμενο απ’ την Αρχαιολογία γεφύρι της Καρύταινας».
Σημείωνε βέβαια ο Μελετητής ότι η λύση αυτή δέν ήταν εφικτή «λόγω μη διαθεσιμότητας των οικονομικών πόρων». Αυτά, εχθές.
Σήμερα όμως, όπου αφενός μεν πρέπει να αρχίσει η αναστήλωση της ιστορικής γέφυρας, ενώ αφετέρου η νέα ηγεσία της Περιφερείας ίσως να σκεφθεί τη βέλτιστη μεσοπρόθεσμη λύση, καλούμεθα όλοι, με τις σχετικές με το θέμα απόψεις-μας να βοηθήσομε την Περιφέρεια και τα αρμόδια Υπουργεία Πολιτισμού και Υποδομών.
Προσωπικώς, υποβάλλω στην κρίση των αρμοδίων τη γνώμη ότι οριστική λύση (όπως περιληπτικά την είχε περιγράψει και ο Μελετητής), θα είχε τις ακόλουθες εξαιρετικά ευνοϊκές συνέπειες:
α) Την καθαρή αποκατάσταση μιας πολύ σημαντικής μνημειακής Αξίας
β) Συνακόλουθες εκπαιδευτικές και τουριστικές ωφέλειες για την περιοχή
γ) Χάρις στην νέα όδευση, θα προκύψει πλήρης εξυπηρέτηση των τοπικών κυκλοφοριακών αναγκών, χωρίς περιορισμούς και κινδύνους
δ) Σταθερότητα μελλοντικών συνθηκών, χωρίς ανησυχίες και δυσπρόβλεπτες δαπάνες.
Έτσι, το βυζαντινό Μνημείο και η καινούργια, σύγχρονη και ανθεκτική γέφυρα, θα ασπάζονται το νόημα του λαϊκού ρητού «ανάρια – ανάρια, ν’ αγαπιόμαστε»!
4. Ωστόσο, λυπούμαι που δεν μπορώ να τελειώσω αυτήν την σύντομη Εισήγηση, χωρίς να αναφερθώ σε άλλη μία (εξαιρετικά δυσάρεστη) συνέπεια της βανδαλικής εφίππευσης του Μνημείου.
Ακόμη και με τις προ 60-ετίας αντιλήψεις περί της ανθεκτικότητας σε διάρκεια (durability, που λένε) του έκθετου οπλισμένου σκυροδέματος, έπρεπε να αναμένεται ότι η μπετονένια γέφυρα, σε κάποιες δεκαετίες, θα έχανε και τη λειτουργικότητα, και την αντοχή της· οπότε θα έπρεπε να κατεδαφισθεί και να αντικατασταθεί. Πράγμα το οποίο αφεύκτως θα γίνει, είτε σήμερα – είτε το πολύ μετά από 20 χρόνια. Δεν γλυτώνετε, ό,τι απόφαση κι αν πάρετε σήμερα…
Έτσι, στην περίπτωσή μας ανακύπτει οξύτατο το ερώτημα: Πώς θα γίνει η κατεδάφιση της «επιβήτορος», χωρίς να καταστραφεί το υποκείμενο Μνημείο;
Δεν ξέρω ποιοι παράγοντες του παρελθόντος θα άντεχαν να επιβαρυνθούν με την τεράστια ευθύνη αυτού του πολιτισμικού, τεχνικού και οικονομικού ζητήματος που προκάλεσαν.
Βέβαια, η Τεχνολογία θα δώσει τη λύση – η δέ Μελέτη της κατεδάφισης απαιτεί άκρως εξειδικευμένες τεχνικοεπιστημονικές γνώσεις και εμπειρίαν. Υποστηρίζω όμως ότι αυτή η (ούτως ή άλλως αναπόφευκτη) κατεδάφιση οφείλει να προηγηθεί της αναστηλώσεως του Μνημείου. Οπότε, αυτός ακριβώς ο προβληματισμός ξεπερνάει εμφανώς τις αρμοδιότητες των τοπικών παραγόντων. Πράγματι: η προηγούμενη Διοίκηση της Περιφέρειας (ακόμη κι αν συνέχιζε να βρίσκεται στην ίδια οικονομική δυσχέρεια του παρελθόντος) πάλι θα αποκλειόταν να ξεκινήσει την εφαρμογή της προσωρινής λύσης του σιδερένιου κορσέ. Γιατί;
Διότι το Υπουργείο Πολιτισμού δεν θα την ενέκρινε. Πρώτον για λόγους αρχής, και δεύτερον διότι θα παρεμπόδιζε τις εργασίες της μόνιμης αποκατάστασης του υποκειμένου Μνημείου.
Ιδού λοιπόν ένα εμφανέστατο ΑΔΙΕΞΟΔΟ που το γνωρίζουν όλοι, νομίζω, και του οποίου προφανώς η υπέρβαση κείται εκ των πραγμάτων πέραν των αρμοδιοτήτων της Περιφέρειας. Τώρα μάλιστα που συνειδητοποιούμε ότι η δυσχερής κατεδάφιση της «επιβήτορος» οφείλει να προηγηθεί της αποκαταστάσεως του βυζαντινού Μνημείου – τώρα είναι που το Αδιέξοδο γίνεται οξύτερο.
Οπότε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μετά από την αποψινή συζήτηση, γίνεται αναγκαία μια κατεπείγουσα τριμερής σύσκεψη Υπουργείου Πολιτισμού, Υπουργείου Υποδομών, και Περιφέρειας. Μια σύσκεψη η οποία είμαι βέβαιος ότι θα λύσει όλα τα σχετικά τεχνικά και οικονομικά προβλήματα, προς όφελος των ενδιαφερόντων της Περιφέρειας και του συμφέροντος του τοπικού πληθυσμού.
Τελειώνοντας, παρακαλώ να μου επιτραπεί να υποβάλω προς το γενναίο Υπουργείο Πολιτισμού την άποψη ότι αξίζει πολλαπλώς να τροποποιήσει τη σειρά προτεραιότητας των έργων του Αλφειού. Διότι αν προηγηθεί η αναστήλωση του μνημείου, τότε: πρώτον, η οπτική βεβήλωσή-του νομιμοποιείται και θα συνεχίζεται, ο δε κίνδυνος μερικής κατάρρευσης της μπετονένιας γέφυρας (ή της αναπόφευκτης μελλοντικής κατεδάφισής της) θα απειλεί συνεχώς το μνημείο.
Ενώ εάν, με την συμπαράσταση όλων, συμβάλλει αρμοδίως και το Υπουργείο Πολιτισμού στην εντός λίγων μηνών οριστική άρση του αδιεξόδου και στην επακόλουθη μελετημένη καθαίρεση της μπετονένιας γέφυρας, τότε θα έχουν επιτευχθεί δύο σπουδαίοι στόχοι: Πρώτον, θα πραγματοποιηθεί και το δεύτερο ουσιώδες σκέλος της σωστικής επέμβασης, δηλαδή η «Οπτική Αναστήλωση» του Μνημείου. Και δεύτερον, θα αναιρεθεί δια παντός οποιοσδήποτε κίνδυνος βλάβης του μνημείου εξ αιτίας της τρωτότητας της μπετονένιας γέφυρας.
Είθε.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΣΠΕΡΙΔΑΣ ΤΗΣ 28ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΡΕΥΝΩΝ, ΜΕ ΘΕΜΑ:
«ΤΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΤΩΝ ΓΕΦΥΡΩΝ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΡΥΤΑΙΝΑ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ,
ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ, Η ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΛΥΣΗ»
1. Η «νέα γέφυρα» με τις παθογένειες που παρουσιάζει έχει πλέον εισέλθει σε φάση υψηλής επικινδυνότητας τόσο για τους χρήστες (βαρέα οχήματα), όσο και για το υποκείμενο μείζον Βυζαντινό Μνημείο. Ο κίνδυνος ολικής κατάρρευσης σε περίπτωση ισχυρού σεισμού είναι πλέον ορατός και πολύ πιθανός.
2. Οι παθογένειες της «νέας γέφυρας» είναι τόσο έντονες και εκτεταμένες, που πλέον το κόστος επισκευών είναι απαγορευτικό. Εκτιμάται ότι το κόστος επισκευών υπερβαίνει το κόστος κατασκευής μιας «καινούργιας γέφυρας».
3. Κάθε δαπάνη, είτε για επισκευές, είτε για υποστύλωση της «νέας γέφυρας», οδηγεί μόνο σε μικρή αύξηση του προσδόκιμου ασφαλούς ζωής της, η οποία ούτως ή άλλως είναι μικρό υποπολλαπλάσιο του προσδόκιμου ζωής του υποκείμενου Βυζαντινού Μνημείου. Επομένως κάθε τέτοια δαπάνη κρίνεται ως απολύτως άσκοπη και περιττή. Επί πλέον δημιουργεί άλλοθι για επικίνδυνη κωλυσιεργία στην ενδεδειγμένη οριστική λύση, η οποία οριστική λύση πέραν της διαχρονικής ασφάλειας, θα προσφέρει μείζονα αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου της Βυζαντινής Γέφυρας για την απρόσκοπτη αναστήλωσή της από τις αρμόδιες Αρχαιολογικές Υπηρεσίες.
Η αναστήλωση του μνημείου νοείται ότι συνίσταται από δύο σκέλη, αφενός μεν την υλική αναστήλωση, ως η σχετική εγκεκριμένη από το ΚΑΣ μελέτη και αφετέρου δε την «οπτική αναστήλωση» με την απελευθέρωση του μνημείου από την αισθητική και ιστορική αλλοίωσή του εξ αιτίας της υπερκείμενης άσχετης κατασκευής.
4. Μοναδική λοιπόν λύση είναι η άμεση καθαίρεση της λεγόμενης «νέας γέφυρας» και η κατασκευή «καινούργιας γέφυρας» σε κατάλληλο σημείο και σε μικρή απόσταση στα ανάντι του ποταμού, με κατάλληλη προσαρμογή της όδευσης της οδοποιίας.
5. Η άμεση χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση καθαίρεση, με πρόβλεψη απόλυτης ασφάλειας κατά την διάρκειά της για το υποκείμενο μνημείο, επιβάλλεται για πολλούς λόγους:
* ο κίνδυνος μεγάλου δυστυχήματος με βαρύ όχημα είναι άμεσος.
* ο κίνδυνος καταστροφής του υποκείμενου μνημείου από σεισμό ή από μείζον δυστύχημα είναι πιθανός.
* υπάρχει η εκφρασμένη επιθυμία των αρμόδιων του Υπουργείου Πολιτισμού να μην καθυστερήσει το έργο της αναστήλωσης της Βυζαντινής Γέφυρας, το οποίο έργο και θα την ενισχύσει έναντι ακραίων φαινομένων, που έχουν πλέον γίνει συχνότερα και εντονότερα λόγω της κλιματικής αλλαγής.
6. Το εξαιρετικά επείγον της καθαίρεσης της «νέας γέφυρας» υποστηρίζεται ιδιαίτερα από τους εξής θετικούς παράγοντες:
* Δεν υφίσταται ως προϋπόθεση, η κατασκευή της «καινούργιας γέφυρας» να προηγηθεί της κατεδάφισης την προβληματικής «νέας γέφυρας», επειδή «τύχη αγαθή» υφίσταται εναλλακτική οδική σύνδεση Μεγαλόπολης –Ανδρίτσαινας, χωρίς πέρασμα του Αλφειού στην Καρύταινα, μέσω της οδού «Μεγαλόπολη, 4η μονάδα ΔΕΗ, Κυπαρίσσια, Μαυριά, κόμβος με δρόμο προς Ανδρίτσαινα», επαρκούς ποιότητας, με μικρή μόνο χιλιομετρική επιβάρυνση.
* Το κόστος της κατεδάφισης της προβληματικής «νέας γέφυρας» εκτιμάται ότι είναι της τάξεως των 2 – 2,5 εκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή ισόποσο του κόστους που προτίθετο η Περιφέρεια να καταβάλλει για την προσωρινή υποστύλωση που πρότεινε η πρόσφατη μελέτη, και η οποία υποστύλωση τελικά δεν πρέπει να υλοποιηθεί.
* Η κατασκευή της «καινούργιας γέφυρας» 50 – 100 μέτρα στα ανάντι, θα μπορεί να υλοποιηθεί, χωρίς πίεση, σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν το επιτρέψει ο οικονομικός προγραμματισμός της Περιφέρειας Πελοποννήσου.
7. Με βάση τα παραπάνω, επιβάλλεται να ανατεθεί άμεσα σε κατάλληλο έμπειρο τεχνικό γραφείο η μελέτη, ασφαλούς για το υποκείμενο μνημείο. κατεδάφισης της «νέας γέφυρας» ώστε αμέσως μετά να δημοπρατηθεί και να εκτελεστεί το έργο της καθαίρεσης. Οι δύο αυτές ενέργειες πρέπει να υλοποιηθούν στον ελάχιστο δυνατό χρόνο, ώστε να ελαχιστοποιηθούν όλοι οι σχετικοί δυνητικοί κίνδυνοι, τόσο για τους χρήστες της γέφυρας, όσο και για το υποκείμενο Βυζαντινό Μνημείο. Εκτιμάται ότι η μελέτη μπορεί να ολοκληρωθεί σε χρόνο 3 – 4 μηνών, ώστε αμέσως μετά να αρχίσουν οι διαδικασίες της δύσκολης καθαίρεσης της «νέας γέφυρας».
8. Κυρίαρχη συμπερασματική πρόταση και ευχή, εκ των εργασιών της εσπερίδος, είναι η κατεπείγουσα σύγκληση μιας τριμερούς σύσκεψης Υπουργείου Πολιτισμού, Υπουργείου Υποδομών και Περιφέρειας Πελοποννήσου, η οποία θα εξετάσει και θα λύσει όλα τα σχετικά τεχνικά και οικονομικά προβλήματα, προς όφελος των ενδιαφερόντων της Περιφέρειας, του συμφέροντος του τοπικού πληθυσμού και η οποία διάσκεψη θα διασφαλίσει τόσο την διάσωση όσο και την ανάδειξη του μείζονος μνημείου της Βυζαντινής Γέφυρας του Αλφειού στην Καρύταινα.
ΤΟ ΤΑΧΥΤΕΡΟΝ ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟΝ.
Αθήνα 01/03/2024
