- Του Απόστολου Τσουλουβή, Αντιστρατήγου ε.α.
Οι νεοσύλλεκτοι οπλίτες θητείας, κατά κοινή ομολογία των Αξιωματικών, είναι πολύ καλοί χαρακτήρες, στο σύνολό τους σχεδόν. Οι νέοι, από την στιγμή που κατατάσσονται στις Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΔ), ακολουθούν πρόγραμμα, αθλούνται, εκπαιδεύονται στρατιωτικά, διδάσκονται ιστορικά θέματα, αναλαμβάνουν ευθύνες φρούρησης – ασφάλειας, μαθαίνουν να πειθαρχούν, να σέβονται την στρατιωτική ιεραρχία. Διαπιστώνουν ότι διαθέτουν ικανότητες, δεξιότητες.
Στο στρατιωτικό περιβάλλον, λοιπόν, εκδηλώνουν τον καλό τους εαυτό. Επιπλέον, όσοι υπηρετούν στην μεθόριο (Έβρο, ανατολικό Αιγαίο) γνωρίζουν τα σύνορα, την έκταση της Ελληνικής επικράτειας, βλέπουν τον «γείτονα», γνωρίζουν ιστορικά μνημεία, νιώθουν υπερήφανοι ως Ελληνόπουλα.
Μέχρι όμως την κατάταξή τους στις ΕΔ, όσο ζουν και αναπτύσσονται στην σημερινή ελληνική κοινωνία που όλοι/ες βιώνουμε, εκδηλώνουν την άσχημη πλευρά τού εαυτού τους για να επιβιώσουν, καθώς κυριαρχεί η κακή απομίμηση δυτικών τάσεων, παραμερίζονται βασικές αξίες, αρετές και παραδόσεις του Ελληνισμού, απουσιάζουν ζωντανά πρότυπα. Δεν καλλιεργούνται η πίστη και η εθνική συνείδηση, τα δύο βασικά συστατικά με τα οποία οι πρόγονοί μας έγραψαν έπη – το 1821 και το 1940!
Ο αείμνηστος ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην κουράσομε τα νέα παιδιά, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία…
Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας…
…παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνο για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής…
Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;), δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νιώθουμε ντροπή, όταν στη μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους.
«Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».
Το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.»
Θεωρείται βέβαιο, λοιπόν, ότι η μη προτίμηση των παραγωγικών σχολών από τους νέους, οι αποχωρήσεις τους κατά την φοίτηση, οφείλεται στον τρόπο λειτουργίας της ελληνικής κοινωνίας που δεν ενθουσιάζει και κινητοποιεί τους νέους να έχουν πρώτη επιλογή τις στρατιωτικές σχολές, αλλά και στις ίδιες τις ΕΔ που δεν έχουν διασφαλίσει την αξιοπρεπή διαβίωση του Αξιωματικού μετά την αποφοίτηση από τις παραγωγικές σχολές, καθώς και της οικογένειάς του, ώστε να είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο λειτούργημά του.
Η στρατιωτική ιεραρχία επέτρεψε σταδιακά την μεγάλη μείωση του λειτουργικού προϋπολογισμού, την οικονομική πενία των στελεχών και αντιστάθμιση με ευεργετικά μέτρα, επηρεάζοντας την γενικότερη λειτουργία των ΕΔ και όχι μόνο.
Επιπρόσθετα, για ποικίλους λόγους, ενέπλεξε τις ΕΔ σε έργα αρμοδιότητας άλλων υπηρεσιών της Πολιτείας, σε βάρος της υπηρεσιακής προόδου και οικογενειακής ευημερίας των στελεχών.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το κύρος των Αξιωματικών έχει πληγεί εδώ και δεκαετίες, γεγονός που επιβεβαιώνεται θρασύδειλα και από το ΦΕΚ 4961/26-10-2021 περί σειράς προβαδίσματος.
Για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, σημαντικός αριθμός αξιόλογων Αξιωματικών οδηγείται στην παραίτηση και όλα αυτά τα γνωρίζει η νεολαία.
Η νεολαία προσπερνά την σπουδαιότητα λέξεων όπως πατρίδα, έθνος, εθνική συνείδηση, σημαία, σεβασμός, πίστη, ήθος, αριστεία, κάλλος, τιμή, θυσία, με μεγάλη ευθύνη της βιολογικής οικογένειας και του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, κατά συστηματική υπόδειξη και παρότρυνση θεσμών. Έχει λησμονηθεί ο ρόλος – σκοπός, η αποστολή της οικογένειας και του σχολείου, των δύο πυλώνων που αναθρέφουν, πλάθουν και διαμορφώνουν τα παιδιά σε χρήσιμους και δημιουργικούς ανθρώπους προς εξασφάλιση μιας ισορροπημένης κοινωνίας, με ποιότητα και ευημερία, με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, με στόχους και έμπρακτη πρόοδο.
Πρέπει να ξαναθυμηθούμε, να ξεκινήσουμε από τον ΣΚΟΠΟ. Ποιος είναι ο σκοπός της οικογένειας, του σχολείου, του πανεπιστημίου, των παραγωγικών σχολών, των ΕΔ, των δημόσιων υπηρεσιών, κ.λπ.; Και για την υλοποίηση του σκοπού, να καθοριστούν αποστολή, καθήκοντα και αρμοδιότητες ξεκάθαρες, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, από τον εντολέα μέχρι τον εκτελεστή, με διαδικασίες αξιολόγησης, συστήματα ελέγχου εφαρμογής, απόδοσης ευθυνών, επιβολής κυρώσεων, αλλά και επιβραβεύσεων, κινήτρων.
Η ανατροφή υγιών νέων μέχρι την ενηλικίωσή τους, η στράτευση όλων, αγοριών και κοριτσιών, αμέσως μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις, η υπηρέτηση όλων ανεξαιρέτως τους πρώτους 6-9 μήνες στη μεθόριο, για να γίνουν μαχητές και εκπαιδευτούν στην ειδικότητά τους, να γνωρίσουν την ελληνική επικράτεια και τους ακρίτες μας, τον πολιτισμό μας, τα ανατολικά σύνορα, θα πλάσουν υπερήφανα Ελληνόπουλα με αυτοπεποίθηση, θα εξασφαλίσουν εκπαιδευμένη εφεδρεία, ώριμους φοιτητές για φοίτηση μακριά από κόμματα και καταλήψεις, αγόρια – άνδρες και κορίτσια – γυναίκες, συζύγους και μητέρες που θα πλάθουν άντρες, ικανούς οικογενειάρχες, χρήσιμους ανθρώπους για την κοινωνία και το έθνος.
Διαφορετικά, σε συνδυασμό και με το δημογραφικό ζήτημα, πολύ σύντομα δεν θα επαρκεί ο αριθμός των Αξιωματικών για στελέχωση, διοίκηση, διεύθυνση, οργάνωση, σχεδίαση, εκπαίδευση, ούτε ο αριθμός των Υπαξιωματικών και Οπλιτών για στελέχωση, ασφάλεια υποδομών, εκπαίδευση, χειρισμό και συντήρηση οπλικών συστημάτων και μέσων.
Δυστυχώς, ως Πολιτεία και πολίτες συνεχίζουμε να μην δίνουμε βαρύτητα, να μην επενδύουμε στην πρόληψη, στην προετοιμασία, αλλά να ακολουθούμε τις εξελίξεις και τις καταστροφές.
Επιβάλλεται αποκατάσταση της έλλειψης σοβαρότητας και του ελλείμματος ηγεσίας, (επανα)καθορισμός σκοπού και στόχων, συνέργεια, συνέπεια λόγων και έργων, ειλικρινές και έμπρακτο ενδιαφέρον.
Λοιπόν, είναι απαραίτητη η συνεργασία θεσμών, Υπουργείων, όπως Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Πολιτισμού, Εθνικής Άμυνας, αλλά και φορέων, όπως τα ΜΜΕ, προκειμένου να υπάρχουν νέες γενιές Ελλήνων και αυτές να είναι υπερήφανες για την καταγωγή, τη γλώσσα, την ιστορία και το πολιτισμό τους, ώστε με ενθουσιασμό να επιλέγουν τις παραγωγικές σχολές, να θεωρούν τιμή και χρέος να υπηρετήσουν τη θητεία τους σε αυτή την ευλογημένη πατρίδα.
