Η παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού στην Τρίπολη, την 23η Σεπτεμβρίου, ημέρα βαθιά συμβολική για την πόλη και την ιστορική της μνήμη, είχε αναμφίβολα ισχυρό επικοινωνιακό φορτίο. Η κατάθεση στεφάνου στον ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στο πλαίσιο της 205ης επετείου από την Άλωση της Τριπολιτσάς, συνδέθηκε την ίδια ημέρα με έναν πυκνό κύκλο θεσμικών συναντήσεων: Δήμος, Περιφέρεια, Επιμελητήριο, παραγωγικοί και κοινωνικοί φορείς.
Εδώ, όμως, γεννάται ένα ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα.
Η Μαρία Καρυστιανού έγινε δημόσιο πρόσωπο μέσα από μια τραγωδία που την έφερε απέναντι στη λειτουργία του ίδιου του κράτους. Με αφετηρία τα Τέμπη, η δημόσια παρουσία της οικοδομήθηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω στην απαίτηση για λογοδοσία, διαφάνεια και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, με ιδιαίτερη έμφαση στη Δικαιοσύνη. Σήμερα, έχοντας πλέον περάσει από την κοινωνική διεκδίκηση στην οργανωμένη πολιτική δράση, βρίσκεται ενώπιον μιας δύσκολης αντίφασης που οφείλει να εξηγήσει πολιτικά: πώς μετατρέπεται η αμφισβήτηση της λειτουργίας των θεσμών σε σχέδιο θεσμικής αλλαγής;
Οι επισκέψεις σε δημάρχους, περιφερειάρχες, επιμελητήρια και άλλους θεσμικούς εκπροσώπους είναι απολύτως αναμενόμενες για την επικεφαλής ενός πολιτικού σχηματισμού. Από μόνες τους, όμως, δεν απαντούν στο ερώτημα που συνοδεύει την πολιτική της διαδρομή. Για μια προσωπικότητα που απέκτησε τη δημόσια δύναμή της μέσα από την άμεση σχέση με χιλιάδες πολίτες στις πλατείες, η κρίσιμη δοκιμασία είναι αν θα διατηρήσει αυτή τη σχέση τώρα που εισέρχεται στο θεσμικό πολιτικό πεδίο.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να συναντάς τους εκπροσώπους των δομών και άλλο να συνομιλείς με εκείνους που αισθάνονται ότι αυτές οι δομές δεν τους εκπροσωπούν.
Η πολιτική μετάβαση της Μαρίας Καρυστιανού θα κριθεί επομένως και σε αυτό το σημείο: αν η επικοινωνία της θα κινηθεί κυρίως από θεσμικό γραφείο σε θεσμικό γραφείο ή αν θα εξακολουθήσει να περιλαμβάνει την αδιαμεσολάβητη επαφή με την κοινωνία από την οποία αντλήθηκε αρχικά μεγάλο μέρος της δημόσιας απήχησής της.
Η 23η Σεπτεμβρίου στην Τρίπολη είχε τον συμβολισμό της. Το δυσκολότερο, όμως, αρχίζει μετά τους συμβολισμούς: να αποδειχθεί στην πράξη πώς ένα αίτημα απέναντι στο σύστημα μετατρέπεται σε συγκεκριμένη πρόταση για την αλλαγή του, χωρίς εκείνος που το εκφράζει να απομακρυνθεί από τους ανθρώπους που το έφεραν στις πλατείες.
Αναφερόμενη στον ιδεολογικό προσανατολισμό της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», σε Ερώτηση του Αντώνη Χρονάκη από τον «Π.Μ.», η κυρία Καρυστιανού τοποθέτησε το Κίνημα στον χώρο του κέντρου.
Όπως ανέφερε, στις τάξεις του κόμματός της υπάρχουν άνθρωποι που προέρχονται τόσο από τον χώρο της Δεξιάς όσο και από τον χώρο της Αριστεράς, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι το Κίνημα δεν υιοθετεί ακραίες πολιτικές θέσεις. Βολική διατύπωση.
― Καλοτάξιδη, αλλά…
Δημ. Μητρ.
