Από προσωπική υποχρέωση, επισκέπτομαι συχνά ένα μικρό χωριό στη μεσσηνιακή πεδιάδα, με κατοίκους 15 ηλικιωμένους και μικροσυνταξιούχους, χωρίς τακτική συγκοινωνία, με τα παιδιά τους ξενιτεμένα, το καφενείο κλειστό και την καμπάνα να ηχεί μόνο για τις κηδείες. Τέτοια περίπου είναι η ζοφερή εικόνα στα χωριά της εγκατάλειψης, είτε βρίσκονται στη μεσσηνιακή πεδιάδα, είτε στον Ταύγετο ή τον Πάρνωνα είτε στην ορεινή Αρκαδία. Αυτός ο κόσμος, της λεγόμενης τρίτης ή τέταρτης ηλικίας, παραμένει στο πατρογονικό χωριό από επιλογή ή από οικονομική αδυναμία μετοίκησης σε αστικό κέντρο, αναμένοντας τη στοιχειώδη και προφανώς…
ΠερισσότεραΗ στήριξη της Τρίτης Ηλικίας
