- Του ΔΗΜ. ΓΚΟΥΛΙΩΝΗ
Δεν πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα μετά τη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ εναντίον της Βενεζουέλας. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε φροντίσει, από την αρχή της θητείας του, να μας ενημερώσει ότι το Διεθνές Δίκαιο και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αφορούν πρωτίστως κράτη μειωμένης κυριαρχίας, τα οποία ενδεχομένως να βρουν κάποιο αποκούμπι στα διεθνή όργανα –που έχουν όμως μικρή επιρροή στις Διεθνείς Σχέσεις.
Μια ηγεμονική δύναμη όπως οι ΗΠΑ, δεν μπορεί να δρα σκεπτόμενη τους διεθνείς οργανισμούς. Εάν αυτοί συμπλέουν με τα συμφέροντα της Ουάσινγκτον, έχει καλώς. Αν όχι, εξοβελίζονται στο πυρ το εξώτερον. Θα αναλογιστείτε –και σωστά– ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ περιφρονούν όλα τα συλλογικά όργανα ασφαλείας, τα οποία η ίδια είχε δημιουργήσει μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις διακρατικές σχέσεις, αυτό που έχει σημασία είναι η ισχύς. Και φροντίζει να μας το υπενθυμίζει ο αμετροεπής Αμερικανός πρόεδρος.
Μα, υποτίθεται γι’ αυτό δεν ιδρύθηκε ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας; Για να αποφευχθούν τέτοιες συμπεριφορές; Η απάντηση έχει δοθεί στο πέρασμα των δεκαετιών από την ίδρυση των εν λόγω οργάνων. Οι ηγεμονικές δυνάμεις επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους το δικαίωμα της μη συμμόρφωσης. Και αυτό, γιατί δεν υπάρχει καμία υπερκρατική δομή που να παίζει το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και να εφαρμόζει το Διεθνές Δίκαιο. Πάρτε για παράδειγμα το Κυπριακό και τις καταδικαστικές αποφάσεις του ΟΗΕ εναντίον της Τουρκίας, οι οποίες δεν επέφεραν καμία αλλαγή στο status quo που επέβαλε η Άγκυρα μετά την εισβολή.
Στις Διεθνείς Σχέσεις είναι αξίωμα ότι τα κράτη είναι οι κύριοι δρώντες και καμία υπερκρατική δομή δεν μπορεί να τα αντικαταστήσει. Αντιθέτως, οι όποιες τέτοιες δομές δημιουργήθηκαν τελικά κατ’ υπόδειξη των ισχυρών, προκειμένου να προωθήσουν τα δικά τους ηγεμονικά συμφέροντα, καλυπτόμενοι με τον μανδύα της νομιμότητας. Αν οι περιστάσεις είναι «επείγουσες», τότε οι ηγεμονικές δυνάμεις παρακάμπτουν το Διεθνές Δίκαιο και κυνικά επιβάλλουν τη θέλησή τους. Αρκεί να θυμηθούμε την εισβολή στο Ιράκ το 2003, παρά τις προειδοποιήσεις του ΟΗΕ, ή την ανατροπή του Αλλιέντε στη Χιλή το 1973 με τη συνδρομή της CIA.
Μην αιφνιδιαζόμαστε, λοιπόν, με την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ και την προσχηματική προσαγωγή του σε δίκη στο δικαστήριο της Νέας Υόρκης, με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η Ουάσινγκτον επιθυμεί τόσο τα άφθονα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Καράκας, όσο και την απομείωση της κινεζικής επιρροής στη Λατινική Αμερική. Ο αμερικανικός παρεμβατισμός μόλις έχει αρχίσει και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τον σταματήσει.
Άλλωστε, «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», δήλωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός. O tempora, o mores!
