
- Του Παναγιώτη Νίκα, τέως περιφερειάρχη Πελοποννήσου
Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου αποτελεί, χωρίς καμιά αμφιβολία, έργο σπουδαίας γεωπολιτικής σημασίας, αφού αίρει την ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου, καταργεί στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο και αναβαθμίζει την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.
Όμως, παρά τη σημασία και την αξία του έργου, που χρηματοδοτείται μάλιστα σε μεγάλο μέρος από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην πατρίδα μας έχει στηθεί σκηνικό καταστροφολογίας με υπερπατριωτική ρητορεία και αναφορές σε εθνική μειοδοσία. Απουσιάζουν, δηλαδή, κυρίως ενόψει των εκλογών, η αναγκαία ψυχραιμία, η τεκμηρίωση των απόψεων και η συναίνεση, στοιχεία απολύτως αναγκαία για την αντιμετώπιση θεμάτων εθνικής σημασίας.
Το φαινόμενο έχει μεγάλη προϊστορία στην πολιτική μας ζωή. Είναι αναγκαία η ιστορική αναφορά στους λαϊκιστές πολιτικούς, ιδιαίτερα στους «ζητωπόλεμους», που οδήγησαν στην κρίση με την Τουρκία το 1885–1886 και στον εξευτελιστικό πόλεμο του 1897.
Δεν ισχυρίζομαι ότι σήμερα υπάρχει αντίστοιχη κατάσταση. Επιχειρείται, όμως, η χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ δήθεν πατριωτών και υποχωρητικών ή μεταξύ αυτών που προωθούν κρυφές συμφωνίες και αυτών που αγωνίζονται δήθεν για τη διαφάνεια και την πλήρη ενημέρωση του λαού. Έτσι, το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης προκαλεί στη χώρα μας αντιπαράθεση και ένταση μεταξύ των κομματικών σχηματισμών, με κύρια αιτία την παραταξιακή ιδιοτέλεια και όχι τα πραγματικά γεγονότα.
Στο επίπεδο της κοινωνίας, η συγκεκριμένη αντιπαράθεση φαίνεται πως ούτε επηρεάζει ούτε διχάζει τους πολίτες και αυτό διαπιστώνεται στις συναναστροφές και τις συγκεντρώσεις. Προκαλεί, φυσικά, ανησυχία, προβληματισμό, σύγχυση και ανασφάλεια, σε συνδυασμό με τη γεωπολιτική ρευστότητα, τους πολέμους και τις καταστροφές στη γειτονιά μας, αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί, άραγε, το «καλώδιο» να αποτελεί την κορωνίδα της κομματικής αντιπαράθεσης, όταν στην κοινωνία μας υπάρχουν πολύ σοβαρά και αντικειμενικά προβλήματα που αξίζει να αναδειχθούν και για τα οποία πρέπει να διεκδικηθεί λύση; Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στη δημογραφική κατάρρευση της χώρας, στο στεγαστικό πρόβλημα, στην ανεπάρκεια των μισθών και των συντάξεων, στον πληθωρισμό και την ακρίβεια, στη διαφθορά, στην κακή εκπαίδευση και σε πλήθος άλλων προβλημάτων.
Η απάντηση είναι ευνόητη. Η επίκληση των εθνικών θεμάτων ευνοεί την πόλωση και την κομματική συσπείρωση και χαράσσει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε υπερπατριώτες και εθνικούς μειοδότες. Επιπλέον, η εύκολη ρητορική των «εθναμυντόρων» αυξάνει την τηλεθέαση και πολλαπλασιάζει τους ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα. Εξυπηρετεί, δηλαδή, άριστα τους κομματικούς και ιδιοτελείς στόχους, σε καμία περίπτωση όμως τους εθνικούς.
Το ευτύχημα είναι πως το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο προχωρά χωρίς απρόοπτα με τον δύσκολο γείτονα και η πολιτική ένταση γύρω από το συγκεκριμένο θέμα φαίνεται να υποχωρεί. Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ασχοληθούμε με τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία.
Συνοψίζοντας, ο υπερπατριωτισμός, ο εθνικός διχασμός και η απληστία για την εξουσία έχουν οδηγήσει σε εθνικές καταστροφές, από τον πόλεμο του 1897 μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή και την κυπριακή τραγωδία. Η εθνική ενότητα, η ισχυρή οικονομία, η σοβαρή αμυντική προετοιμασία και η άδολη πατριωτική συμπεριφορά αποτελούν τις βασικές προϋποθέσεις για την εθνική μας επιβίωση. Ας φροντίσουμε όλοι γι’ αυτό.
