Με ιδιαίτερη υπερηφάνεια για τον ιστορικό τόπο μας, διαβάζουμε τις επιστημονικές δημοσιεύσεις της Κυρίας Κατερίνας Χαρβάτη, Παλαιοανθρωπολόγου, Διευθύντριας του Ερευνητικού Κέντρου Senckenberg του Πανεπιστημίου Τίμπιγκεν της Γερμανίας, για τα σπουδαία ευρήματα των μακροχρόνιων ερευνών της στα λιγνιτικά πεδία της Μεγαλόπολης που αφορούν στα αρχαιότερα ξύλινα εργαλεία που έχουν εντοπιστεί μέχρι σήμερα στον κόσμο.
Τα ευρήματα στη θέση Μαραθούσα της Μεγαλόπολης χρονολογούνται, από τις μελέτες της ερευνήτριας, 430.000 χρόνια πριν, δηλαδή στην καρδιά της Πλειστόκαινου Περιόδου και “τοποθετούν” το Λεκανοπέδιο της Μεγαλόπολης μεταξύ των περιοχών «κιβωτών», που διαφύλαξαν τη ζωή στην Ευρώπη, όταν στην ήπειρό μας επικρατούσαν υπερακραίες κλιματικές συνθήκες,
Εξ όσων γνωρίζω, παράλληλα με τις έρευνες της κ. Χαρβάτη, καθ όλη την περίοδο της λιγνιτικής εξόρυξης, έχουν διεξαχθεί από πανεπιστημιακούς ερευνητές, πολλές ακόμη παλαιοντολογικές έρευνες, με σημαντικά ευρήματα που σίγουρα, αν μπορέσουν να συγκεντρωθούν, θα εξοπλίσουν με εξαιρετικά εκθέματα, ένα σύγχρονο Μουσείο με την παλαιοντολογική ιστορία του Λεκανοπεδίου της Μεγαλόπολης.
Ένα τέτοιο Παλαιοντολογικό Μουσείο ασφαλώς θα μπορεί να αποτελέσει πόλο έλξης επισκεπτών όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει σήμερα η Μεγαλόπολη και η ευρύτερη περιοχή της.
Την όμορφη ιδέα ίδρυσης Παλαιοντολογικού Μουσείου στη Μεγαλόπολη, οραματίστηκε η Δημοτική Αρχή της Μεγαλόπολης, επί Δημαρχίας Π. Μπούρα, στις αρχές της δεκαετίας του 2010, δηλαδή σχεδόν πριν από 15 χρόνια. Πάλι καλά, γιατί αν σκεφτεί κανείς, για τα άλλα επίσης σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα των ανασκαφών της Βρετανικής Σχολής του 1890 δεν ίδρωσε το αυτί κανενός και έτσι επί 135 χρόνια η κραταιά Μεγαλόπολη έμεινε χωρίς Αρχαιολογικό Μουσείο και με το Αρχαίο Θέατρό της, στην κατάσταση που το αποκάλυψαν οι Βρετανοί Ανασκαφείς – Αρχαιολόγοι το 1890!!!
Επανερχόμενοι στο θέμα του παλαιοντολογικού μουσείου, δεν είναι υπερβολή να αναφέρουμε ότι, ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ 2010, ΤΟ ΘΕΜΑ «ΠΑΛΑΙΟΝΤΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ» ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΑΛΟΓΟ ΤΟΥ «ΓΕΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ», όπως συνήθως συμβαίνει σε δημόσια έργα που έχουν την ατυχία να εποπτεύονται και να εξαρτώνται από πολλούς διαφορετικούς φορείς του Ελληνικού Δημοσίου, όπου η αθάνατη Ελληνική γραφειοκρατία και ασυνεννοησία ζει και βασιλεύει!!!
Η στοιχειώδης αρχή της διοίκησης έργων, ότι για κάθε έργο πρέπει να υπάρχει ένας και μόνο υπεύθυνος φορέας ή άτομο κατάλληλων προδιαγραφών, ο λεγόμενος project manager ή κοινώς συντονιστής με δοσμένους σαφείς χρονικούς και οικονομικούς στόχους, είναι δυστυχώς άγνωστη έννοια στην τοπική και περιφερειακή μας αυτοδιοίκηση. Έτσι σήμερα, κανείς δεν έχει πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης και των προοπτικών. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τις καθυστερήσεις. Κανείς δεν έχει ευθύνη για τις υπερβάσεις του προϋπολογισμού. Όλα στο Δημόσιο καλώς γενόμενα. Σαν να μην ενδιαφέρουν ούτε το κόστος ούτε ο χρόνος ολοκλήρωσης. Αρκεί να έχουν τηρηθεί οι τυπικές γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Το λυπηρό ιστορικό της υπόθεσης το περιγράφει γλαφυρά, σε παλαιότερο άρθρο του ο φίλος Τοπικός Πρόεδρος του Ισώματος Καρυών, όπου και το μουσείο, Γιάννης Ασημακόπουλος, ώστε να μην υπάρχει ανάγκη να επαναλάβω τα ίδια και εγώ. Απλά σημειώνω ότι 15 χρόνια μετά, και ενώ έγινε το μεγάλο κατόρθωμα να ολοκληρωθεί στην δεκαπενταετία το βασικό μικρό κτίριο (!!!), ακόμη εκκρεμούν έργα πρόσβασης προς το κτίριο και διαμόρφωσης του περιβάλλοντος χώρου του!!!
Όσο για τις αναγκαίες μουσειολογικές και μουσειακές μελέτες, ούτε λόγος να γίνεται μια και κανείς δεν γνωρίζει κάτι. Ποιος θα τις αναλάβει. Πως θα χρηματοδοτηθούν. Πότε θα ολοκληρωθούν. Πού βρίσκονται τα εκθέματα. Τί συμφωνίες υπάρχουν για την συγκέντρωση των εκθεμάτων.
Επίσης ούτε σκέψη για τον φορέα που μελλοντικά θα αναλάβει να λειτουργήσει το Μουσείο.
Ούτε σκέψη για το χρόνο εγκαινίων του Μουσείου.(!!!) Άραγε σε πόσα ακόμη χρόνια;
Επειδή την περίοδο αυτή ανακοινώνονται χρηματοδοτήσεις, στα πλαίσια της Δίκαιης Μετάβασης, για πάρα πολλά νέα έργα με προϋπολογισμούς αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, μήπως τόσο η Περιφερειακή Αρχή όσο και ο Δήμος της Μεγαλόπολης πρέπει να δουν σοβαρά τον τρόπο υλοποίησης και αποτελεσματικής διοίκησης των νέων αυτών έργων, ώστε να μην επαναληφθούν ιλαροτραγικές καταστάσεις αντίστοιχες του Παλαιοντολογικού Μουσείου της Μεγαλόπολης.
Η ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΠΟΛΥ ΧΡΟΝΟ.
Η ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΜΕΝΑ ΕΡΓΑ. (Αλλοίμονο π.χ. εάν κατά αναλογία το προγραμματιζόμενο νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο η Μεγαλόπολη εναποθέτει μεγάλες προσδοκίες για ανάπτυξη της επισκεψιμότητάς της, έχει την αντίστοιχη χρονική τύχη με το Παλαιοντολογικό, τότε η Μεγαλόπολη στο σημερινό της μέγεθος και μορφή σίγουρα δεν θα υπάρχει. Θα έχει μεταμορφωθεί σε ένα σύγχρονο Σινάνο.)
Η ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝΩΔΙΕΣ.
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ. (Θουκυδίδης)
Γιώργος Αδαμόπουλος
Δρ. Μηχανικός ΕΜΠ, LEEDS U.K.
Πρόεδρος Συλλόγου Καρυτινών
