Θλιβερή κατάντια

5 Μαρτίου 2013  /   Χωρίς Σχόλια

MHTRAKOS G.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΤΡΑΚΟΥ, Δασκάλου

Κάποτε μας ζήλευαν όλοι. Όχι για τα πλούτη μας, γιατί η Ελλάδα μας πάντοτε ανήκε στη χορεία των πτωχών χωρών, αλλά για το χαρακτήρα μας, το ταμπεραμέντο μας βρε αδελφέ! Φιλόξενοι, γλεντζέδες, ερωτιάρηδες, ανοιχτόκαρδοι, αισιόδοξοι, με τα χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και αυτοκτονιών σε όλη την Ευρώπη! Είμαστε άτυχοι, όμως, και μας έλαχε να μας κυβερνούν από τότε που ειπωθήκαμε ελεύθερο κι ανεξάρτητο κράτος, οι πιο ανίκανοι, ιδιοτελείς και ξενόδουλοι πολιτικοί. Γι’ αυτό και πήραμε την κατηφόρα! Χωρίς να το καταλάβουμε φτάσαμε στο χείλος της χρεοκοπίας κι από τότε όλα άλλαξαν εκ θεμελίων!
O σημερινός Έλληνας, αυτός της εποχής της κρίσης, είναι πια σκιά του παλιού εαυτού του! Έχασε το χαμόγελό του! Την ξεγνοιασιά του, το κέφι του! Η κατάθλιψη έγινε η κατάρα όλων των ηλικιών! Και σιγά σιγά μέσα από τα αδιέξοδα της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής, οι πιο ευαίσθητοι και ευάλωτοι συνάνθρωποί μας άρχισαν να βαδίζουν στον τραγικό μονόδρομο της αυτοκτονίας! Κι ο λαός μας έγινε μέσα σε μια τριετία ο πιο απαισιόδοξος, απογοητευμένος κι απελπισμένος λαός της Ευρώπης!
Συγκλονιστικά ήταν τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας που διεξήγαγαν εκπαιδευτικοί-ερευνητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα παιδιά δήλωσαν απογοητευμένα και καταπτοημένα, δίχως όρεξη να διαβάσουν και να επιδιώξουν, όπως άλλοτε, το δρόμο των σπουδών. Μια εικόνα παραίτησης κι αδιεξόδου που δεν ταιριάζει στις νεανικές ηλικίες, αλλά έχει γίνει πραγματικότητα για την ελληνική νεολαία, η οποία σταδιακά βυθίζεται σ’ ένα επικίνδυνο τέλμα.
Όπου και να κοιτάξουμε γύρω μας θα μείνουμε εμβρόντητοι από το ραγδαίο κι ασταμάτητο ρυθμό της εξάπλωσης της φτώχειας και της εξαθλίωσης στην κοινωνία μας. Oικογενειάρχες που μέχρι χτες ζούσαν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους, σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία και την ανέχεια. Άνθρωποι που με κουρελιασμένο το ηθικό μπαίνουν στις ουρές των συσσιτίων, των οικονομικών ενισχύσεων, των κοινωνικών παντοπωλείων, ιατρείων και φαρμακείων, για να επιβιώσουν!
Εικόνες κατοχής σε καιρό ειρήνης! Ηλικιωμένα και μη άτομα που σπεύδουν να μαζέψουν από τους δρόμους τα απομεινάρια των λαϊκών αγορών. Πληγωμένοι άνθρωποι που βγαίνουν μόλις σουρουπώσει για να ψάξουν στους κάδους απορριμμάτων κάτι φαγώσιμο ή χρήσιμο. Και κάποτε, σε μια έσχατη προσπάθεια να διασώσουν κάτι από τη χαμένη αξιοπρέπειά τους, βάζουν αυτοσχέδιες πινακίδες με τη δραματική έκκληση: «Σας παρακαλούμε τα φαγώσιμα να τα κρεμάτε έξω από τους κάδους»!
Κι αυξάνονται τα ενεχυροδανειστήρια που υπόσχονται ζεστό χρήμα, αρκεί να ξεπουληθούν στους πάγκους τους τα χρυσαφικά, τα κοσμήματα, τα τζιβαερικά κάθε φαμίλιας, τα οποία κάποτε συνοδεύονται από τις ολοζώντανες ιστορίες ανθρώπων, που τα αποχωρίζονται με δάκρυα στα μάτια!
Ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, κυρίως νέα παιδιά, που πρόσμεναν να ανοίξουν τα φτερά τους στη ζωή και να την κατακτήσουν! Μαγαζιά που κλείνουν το ένα πίσω απ’ το άλλο! Τα μονότονα «ενοικιάζεται» που θα μείνουν για μήνες δίχως απόκριση! Και οι «εργαζόμενοι» των τετράωρων και των πεντακοσίων ογδόντα ευρώ, που φαίνονται πολλά σε κάποιους από τους κυβερνώντες! Και οι Εκπαιδευτικοί που αντί να ζουν αξιοπρεπώς από το μισθό τους υποχρεώνονται να σιτίζονται σε φοιτητικές λέσχες και λέσχες αξιωματικών του στρατού!
Ένας λαός αργοπεθαίνει πιασμένος στα σαγόνια των ξενόφερτων μνημονίων και η κυβέρνησή του ενδιαφέρεται μόνο για τη βελτίωση των ποσοτικών δεικτών, παραβλέποντας πως πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, που καταστρέφονται οι ζωές τους, που αφανίζονται! Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοί τους, οι οποίοι ανέλαβαν (;) να αντιμετωπίσουν την κρίση, που οι ίδιοι δημιούργησαν, εξακολουθούν να ζουν πλουσίως και ανέτως, «ακολουθώντας» μάλλον το παράδειγμα του αειμνήστου πρώτου Κυβερνήτη της ελευθέρας Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος ως γνωστόν όχι μόνο δεν πληρωνόταν για τις υπηρεσίες του, αλλά διέθεσε και την προσωπική του περιουσία για το καλό της πατρίδας! Φευ, άλλοι καιροί τότε!
Στη Λάρισα, δυο νέα παιδιά, δυο φτωχοί φοιτητές, έχασαν τη ζωή τους από τις αναθυμιάσεις ενός αυτοσχέδιου μαγκαλιού, γιατί δεν είχαν τα χρήματα να πληρώσουν το πετρέλαιο της κεντρικής θέρμανσης! Τρία άλλα παιδιά, τρεις φίλοι τους δίνουν τη μάχη για να κρατηθούν στη ζωή! Η Ελλάδα του σήμερα, η χώρα του μνημονίου, το κατόρθωμα των τέως και νυν κυβερνώντων! Κι έχουν το θράσος ορισμένοι να πηγαίνουν σε διεθνή φόρα και πανεπιστήμια για να υπερασπιστούν την πολιτική τους που μας έφερε στην καταστροφή, αντί να σιωπούν αιδημόνως! Και βρίσκονται οι αιώνιοι εθελότυφλοι οπαδοί, που τους ζητωκραυγάζουν και τους χειροκροτούν για το «μέγα καλό» που μας έκαναν!
Αλήθεια θα αναλάβει κανείς τις ευθύνες για τα κατεστραμμένα νοικοκυριά, για τα ματαιωμένα όνειρα, για τις χιλιάδες αυτοκτονίες, για τα τρία αδελφάκια που κάηκαν με τους παππούδες τους στην Καβάλα, για τους δύστυχους φοιτητές της Λάρισας, για τη θλιβερή μας κατάντια; Αξίζουν αυτές οι ζωές τις λίγες δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που συγκέντρωσε η κυβέρνηση από την εξίσωση του φόρου του πετρελαίου;
Σ’ αυτούς τους μνημονιακούς πολιτικούς και τους άτεγκτους τεχνικούς της εξουσίας δίνουν την απάντηση οι στίχοι του ποιητή Χρήστου Κουλούρη:

«Ποιες καμπάνες τραγουδούν απ’ τα μεσάνυχτα τον όρθρο;
Oι νεκροί, οι άδικα νεκροί όλου του κόσμου.
Ποιες σκιες γίνανε σύννεφα και πέφτουνε βροχή;
Oι νεκροί, οι άδικα νεκροί όλου του κόσμου.
Ποιες μέρες και ποιες νύχτες στήσαν χορό στ’ αλώνια;
Oι νεκροί, οι άδικα νεκροί όλου του κόσμου».

  • Κατηγορία: ΑΡΘΡΑ
  • Ετικέτες:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *