O άνθρωπος που δεν ήθελε να εξελιχθεί

26 Φεβρουαρίου 2013  /   Χωρίς Σχόλια

Του ΤΑΚΗ ΚΑΨΑΛΗ, Eπιχειρηματική Στρατηγική & Έρευνα

Κάπου στη βόρεια Γαλλία, τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια πριν. Μια από τις φυλές του ανθρώπινου είδους, οκτώ άτομα όλοι κι όλοι, άρχισε σιγά-σιγά να επιστρέφει από το κυνήγι της ημέρας που είχε ξεκινήσει πολύ πρωί. Νωρίτερα, όμως, από την ώρα που γυρίζανε τις άλλες μέρες. Τους το είχε ζητήσει ο αδελφός τού αρχηγού, ο επόμενος αρχηγός. Δυστυχώς, γυρίσανε με άδεια χέρια. Ήταν μια πολύ κρύα χειμωνιάτικη μέρα και αναμενόταν μια ακόμα πιο δύσκολη νύκτα μπροστά.
Ανάψανε δύο μεγάλες φωτιές μέσα στη σπηλιά που μένανε για να κρατηθούν ζεστοί. Μοιράσανε και μερίδες κρέας από τον βούβαλο που είχαν σκοτώσει πριν μερικές μέρες. O αρχηγός, ο μεγαλύτερος στην ηλικία, κάθησε κοντά στη φωτιά και άρχισε να τρώει βγάζοντας γρυλισμούς.
― Αύριο θα είναι καλύτερα. Σήμερα είμαστε άτυχοι. Εκείνη η φυλή πίσω από το λόφο στάθηκε τυχερή. Τους είδα να κουβαλάνε ένα ελάφι. Τέλος πάντων. Αλήθεια, τι μας ήθελες αδελφέ; Κουνιέσαι ανήσυχα από την ώρα που καθήσαμε.
― Φίλοι, είμαι βέβαιος ότι και εσείς έχετε προσέξει τα αυξανόμενα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από χρόνια τώρα. Η φυλή μας, όπως και οι άλλες, άλλωστε, δεν ξεπερνά τα δέκα άτομα. Τα θηλυκά είναι δυσεύρετα και η αναπαραγωγή μας απογοητευτική. Επίσης, με ανησυχεί το γεγονός ότι άμα τραυματιστούμε, δύσκολα την γλιτώνουμε. Άκουσα ότι μια άλλη φυλή χρησιμοποιεί κάτι καινούργια βότανα, που δεν ξέρω το όνομά τους και τη χρήση τους. Και τώρα ακούστε το χειρότερο. Έμαθα ότι υπάρχουν κάτι άλλες φυλές, πολύ μακριά από δω, νότια. Μεγάλες φυλές, πάνω από εκατό άτομα η κάθε μία, με λόγχες που μπορούν να τις πετάνε από μακριά, και που μιλάνε μεταξύ τους. Τι θα γίνει άμα έρθουν βόρεια; Πώς θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας; Θα μας φτάνει το κρέας του κυνηγιού για όλους; Ήδη το βρίσκουμε δυσκολότερα από ό,τι στο παρελθόν. Κινδυνεύουμε να χάσουμε τις σπηλιές μας και τη ζωή μας ακόμα. Η φυλή μας μπορεί να αφανισθεί. Με άλλα λόγια, βλέπω πολύ σκληρά χρόνια να έρχονται για τις επόμενες γενεές.
Αυτές οι λέξεις έφεραν αναστάτωση και γρυλισμούς στους άλλους. Σε όλους είχαν περάσει από το μυαλό αυτές οι σκέψεις, αλλά κανένας δεν σκέφθηκε ότι ήταν κάτι σοβαρό.
― Γιατί μας τα λέει όλα αυτά αφού κρέας βρίσκουμε όσο θέλουμε, είμαστε λίγοι αλλά αγαπημένοι και απολύτως αυτάρκεις; Όσο για τους περίεργους τους άλλους νότια, σιγά μην έλθουν βόρεια, τόσο μακριά. Θα τους τσακίσει το κρύο.
O μικρότερος αδελφός κατάλαβε τις ανησυχίες τους.
― Σας φώναξα διότι νομίζω ότι ακόμα έχουμε αρκετό χρόνο μπροστά μας και μπορούμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματά μας αν αρχίσουμε να κάνουμε κάτι για αυτό από σήμερα κιόλας. Για να επιζήσουμε πρέπει να γίνουμε καλύτεροι.
Όλοι μείνανε με το στόμα ανοικτό. Κανένας μέχρι τώρα δεν είχε πει κάτι τέτοιο και μετά το αρχικό σοκ άρχισαν να ρωτάνε πώς θα γίνει αυτό.
― Λοιπόν, θα βάλουμε μερικούς στόχους. Να αυξήσουμε τις γεννήσεις κατά 2% και να μειώσουμε τη θνησιμότητα κατά 2%. Να βρούμε τους αρχηγούς των άλλων φυλών και να κανονίσουμε συναντήσεις μαζί τους για θέματα δημιουργίας μεγαλύτερων κοινοτήτων, ανταλλαγής γνώσεων σε θέματα βοτάνων, κυνηγετικών εργαλείων, ανταλλαγής γυναικών, καλύτερης επικοινωνίας. Επίσης, πρέπει να αλλάξουμε τη συνήθειά μας να τρώμε όλο κρέας. Θα πρέπει να μάθουμε να τρώμε και από την γύρω βλάστηση και μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και αφθονία ψαριών. Από σήμερα πρέπει να αρχίσουμε σιγά-σιγά αυτή την προσπάθεια για να υπάρχουμε στο μέλλον.
Τίποτα δε μένει όπως ήταν. Σ’ αυτόν τον κόσμο των συνεχών αλλαγών η εξέλιξη δεν είναι επιλογή: είναι υποχρέωση για την επιβίωση. Όλοι ήταν διστακτικοί και κοιτούσαν τον αρχηγό τους μισοφοβισμένοι να πουν τη γνώμη τους μήπως και τον δυσαρεστήσουν.
― Καλά, θα δούμε, λέει ο αρχηγός, ας εντείνουμε τις προσπάθειές μας στην ανεύρεση των θηραμάτων. Είναι σίγουρο ότι δεν θα πεινάσουμε και σιγά μη φοβηθούμε κάποιους τόσο πολύ μακριά μας. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Τα χρόνια πέρασαν. O ανταγωνιστής ήλθε. Oι Νεάντερνταλ εξαφανίστηκαν και οι Κρομανιόν κυριάρχησαν. Δεν ήταν τυχαίο και δεν μπορούσαν να κατηγορήσουν κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτόν τους, τους αρχηγούς τους, τους ηγέτες τους. Πολλοί, λόγω της εξασφάλισης του σήμερα, δεν βλέπουν την ανάγκη της αλλαγής και της εξέλιξης που τους εξασφαλίζει την ύπαρξή τους και αύριο. Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από ηγέτες ιδιοφυίες. Αυτοί ίσως έχουν από μόνοι τους τα απαραίτητα «εργαλεία» για να ηγηθούν με επιτυχία. Καλώς να ορίσουν φυσικά.
Εμείς όμως πρέπει να στηριχθούμε σε αυτούς που είναι διατεθιμένοι να αλλάζουν, να θυσιάζουν τις συνήθειές τους, έτσι ώστε να μαθαίνουν να προπορεύονται των αλλαγών, να κατευθύνουν τις αλλαγές, να γίνουν προδραστικοί, και όχι μόνο.
Είμαστε οι Βυτιναίοι και οι της ευρύτερης περιοχής διατεθιμένοι να αλλάξουμε, να γίνουμε προδραστικοί και να στηριχθούμε ο ένας στον άλλον;
Θέλουμε να εξασφαλίσουμε την ύπαρξή μας και αύριο και μάλιστα ακόμη καλύτερα;

Ένας είναι ο δρόμος: Βιώσιμη Ανάπτυξη.

  • Κατηγορία: ΑΡΘΡΑ
  • Ετικέτες:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *