Ιστορικές αλήθειες. Το 1821 και οι «αποδομητές» του

2 Απριλίου 2014  /   1 Σχόλιο

ΕΠΑΝΣΤΑΣΗΓράφει ο ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΙΚOΠOΥΛOΣ
Mε αισθήματα θρησκευτικής κατάνυξης, πατριωτικής συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας γιορτάσαμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τη μεγάλη επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821! Δηλαδή, το χαρμόσυνο μήνυμα του λυτρωμού του ανθρώπου από την αμαρτία και του λυτρωμού του Γένους μας από την μακραίωνη τουρκική σκλαβιά. Σε μια σπάνια συμπύκνωση συμβολικών στοιχείων, πατρίδα και θρησκεία αλληλοδιαπλέκονται στο νόημα της μεγάλης θρησκευτικής γιορτής και της εθνικής επετείου, που συμπίπτουν με την έναρξη της άνοιξης και την αναγέννηση της φύσης και της ζωής.
Θρησκεία και πατρίδα ήσαν τα κορυφαία ιδανικά κατά την περίοδο της Επανάστασης, και αυτά ενέπνεαν τους μαχόμενους αγωνιστές. «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», είχαν ορκιστεί να δώσουν τη ζωή τους. «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος» ήταν ο τίτλος της επαναστατικής Προκήρυξης του Αλέξανδρου Υψηλάντη. «Όταν πήραμε τα όπλα να πολεμήσουμε, είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος», έλεγε ο μεγάλος στρατηλάτης του ’21, συμπατριώτης μας Θ. Κολοκοτρώνης. Και αλλού έγραφε: «Εμείς περισσότερο από τα ντουφέκια, με την πίστιν μας στο Χριστό και την αγάπη μας για την πατρίδα ελευθερώσαμε την Ελλάδα»!
Πέρασαν κοντά δύο αιώνες από τότε! Κι όμως, η εποχή εκείνη ακτινοβολεί στη ψυχή μας σαν να έγινε χθες. Oι πρωταγωνιστές του Αγώνα έχουν αποκτήσει στο συλλογικό υποσυνείδητο υπεράνθρωπες διαστάσεις, όπως οι μυθικοί, οι ομηρικοί και οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας. Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Oδυσσέας Ανδρούτσος, Κανάρης, Μιαούλης, Παπανικολής, Μάρκος Μπότσαρης, Μπουμπουλίνα, Υψηλάντης! Ατέλειωτη σειρά ηρωϊκών μορφών του 1821 στη στεριά και στη θάλασσα, νέοι πολύτιμοι κρίκοι στη χρυσή αλυσίδα της ελληνικής μεγαλοσύνης, νέες μορφές στο πάνθεο της μακραίωνης ελληνικής προσωπογραφίας!
Αλαμάνα, Βαλτέτσι, χάνι της Γραβιάς, Λεβίδι, Βέρβενα, Δολιανά, Λάλα, Γράνα, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Δραμπάλα, Βασιλικά, Μεσολόγγι, Μανιάκι, Χίος, Ψαρά, Τρίκορφα! Ένας μακρύς κατάλογος ελληνικών ονομάτων, που έπαψαν να είναι απλοί γεωγραφικοί τόποι και περιβλήθηκαν την αχλύ του θρύλου! Έγιναν τόποι θυσίας, μαρτυρίου και δόξας!
*****
Δυστυχώς, γίνονται στις ημέρες μας λυσσώδεις προσπάθειες από μερικούς, δήθεν προοδευτικούς ψευτο-διανοούμενους και νεωτεριστές «αποδομητές» της ιστορίας, για να υποβαθμιστεί αυτή η λαμπρή και ένδοξη περίοδος του Γένους μας. Για να κατεβούν από το ψηλό βάθρο τους οι ήρωες που μας χάρισαν την ελευθερία. Τα μεγάλα γεγονότα του Αγώνα αγνοούνται ή παραχαράσσονται. Oι μεγάλες μορφές του συκοφαντούνται, οι γενναίες πράξεις τους αποσιωπούνται, τα προτερήματά τους σμικρύνονται, τα κίνητρά τους παρεξηγούνται, η προσφορά και οι θυσίες τους υποβαθμίζονται. Αντίθετα, τα ανθρώπινα ελαττώματα των αγωνιστών υπερτονίζονται και μεγαλοποιούνται, οι σκοτεινές πτυχές και στιγμές του Αγώνα αναζητούνται, απομονώνονται και διογκώνονται, με στόχο να συκοφαντηθεί και να επισκιασθεί το μεγάλο κατόρθωμα του λαού μας.
Δεν πρόκειται για αμερόληπτη και αντικειμενική ιστορία, αλλά για ιστορική παρωδία, για ασκήσεις πολιτικο-ιδεολογικής προπαγάνδας, που εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα! Με παραπλανητικά ψεύδη και μισές αλήθειες, απαράδεκτους αναχρονισμούς, λανθασμένη μεθοδολογία και βιασμένες κρίσεις, θέλουν οι αποδομητές και όσοι τους ακολουθούν να καταρρίψουν τάχα τους «μύθους» και να φωτίσουν την «αλήθεια», ενώ στην ουσία, θέλουν να μειώσουν την ακτινοβολία της Επανάστασης και να καλλιεργήσουν στο λαό μας ένα αίσθημα ντροπής, ηττοπάθειας και ενοχής. Κι αυτό πάντοτε λίγες ημέρες πριν από τον εορτασμό της μεγάλης εθνικής επετείου!
Δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να αποδείξει κανείς ότι αυτές οι προσπάθειες αποτελούν μικρόψυχη, μίζερη και «βερέμικη» τακτική, κατά βάθος ανθελληνική, που εντάσσεται στο ευρύτερο πρόγραμμα της νέας τάξης πραγμάτων, η οποία θέλει να μην έχουμε εθνική μνήμη. Θέλει να αλλοιώσουμε την ιδιοπροσωπεία μας, ώστε να γίνουμε ευκολότερος πολτός στα γρανάζια της παγκοσμιοποιητικής μηχανής.
Για τους απλούς Έλληνες όμως, και για τους πραγματικούς ιστορικούς, η Επανάσταση του 1821 είναι η λαμπρότερη σελίδα της νεότερης ιστορίας μας. Ένα βαρυσήμαντο ιστορικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων. Η Επανάσταση του 1821 έδωσε στο λαό μας τη χαμένη ελευθερία του και οδήγησε το έθνος μας στην ανεξαρτησία του έπειτα από 400 χρόνια σκληρής δουλείας! Η Επανάσταση μας έδωσε τη δυνατότητα να αναπνέουμε σήμερα τον αέρα της ελευθερίας έπειτα από τόσους αιώνες σκλαβιάς. Αυτή μας έδωσε τη δυνατότητα να αποκτήσουμε κρατική υπόσταση και να πάρουμε και πάλι τη θέση που μας άξιζε ανάμεσα στα κράτη του πολιτισμένου κόσμου.
Νομίζω, ότι αξίζει στη σημερινή συνεργασία, αντί να αναφερθούμε στα ιστορικά γεγονότα της εποχής που είναι λίγο πολύ γνωστά, να αντικρούσουμε τα έωλα και αβάσιμα επιχειρήματα των αποδομητών της ιστορίας μας, ώστε ν’ αποκαλύψουμε τα χονδροειδή ψέματα και τις μισές αλήθειες των ισχυρισμών τους.
Δεν είναι αλήθεια ότι το 1821 ήταν τάχα η αρχή της δημιουργίας του ελληνικού έθνους και ότι τάχα η επίσημη κρατική ιδεολογία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους ήταν αυτή που μορφοποίησε την εθνική μας συνείδηση! Η αλήθεια είναι ότι με την κατάκτηση της Πόλης το 1453 το ελληνικό έθνος έχασε μόνο την κρατική του οντότητα, όχι την εθνική του ταυτότητα. Η ελληνικότητα ή η «ρωμιοσύνη» του ποτέ δεν χάθηκε. Γι’ αυτό το χάσμα μεταξύ των Ρωμιών, δηλ. των Ελλήνων χριστιανών, και των μουσουλμάνων Oθωμανών ήταν πάντα βαθύ και αγεφύρωτο!
Δεν είναι αλήθεια ότι το ευτυχές αποτέλεσμα του Αγώνα οφείλεται στη βοήθεια των ξένων. Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική ελευθερία ήταν αποτέλεσμα μόνο και μόνο των δικών μας δυνάμεων. Όπως λέει και ο εθνικός μας ποιητής, η ελευθερία βγήκε μόνο από τα ιερά κόκκαλα των Ελλήνων.
Δεν είναι αλήθεια ότι ο αγώνας των Ελλήνων για ελευθερία άρχισε ξαφνικά το 1821 και οφειλόταν τάχα στον απόηχο της Γαλλικής Επανάστασης. Η αλήθεια είναι ότι ο λαός μας σκλαβώθηκε το 1453, αλλά δεν προσκύνησε. Υπέκυψε στη δύναμη και στην ωμή βία του ισχυρότερου, αλλά δεν λιγοψύχησε. Υποτάχτηκε στην εξουσία του, αλλά ποτέ δεν δέχτηκε τη δουλεία ως μόνιμη κατάσταση, ως παντοτινή μοίρα. Συμβιβαζόταν εξ ανάγκης, υποχωρούσε, αναδιπλωνόταν, συγκέντρωνε τις δυνάμεις του, αλλά δεν εγκατέλειπε την προσπάθεια. Το κυριότερο, ήδη 19 χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, είχαν γίνει τα περίφημα Oρλωφικά, η τελευταία σοβαρή, μα αποτυχημένη, ένοπλη προσπάθεια των Ελλήνων για απελευθέρωση! Εξάλλου, δεκάδες ήσαν τα μικρά και μεγάλα επαναστατικά κινήματα που έγιναν εναντίον των αλλόθρησκων και βάρβαρων κατακτητών κατά τη διάρκεια της δουλείας. Δυστυχώς, όλα πνίγονταν στο αίμα.
Δεν είναι αλήθεια ότι η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε με το ΒΔ του Όθωνα το 1838 κατόπιν πιέσεων της Εκκλησίας, για να συνδεθεί ο αγώνας της παλιγγενεσίας με την Oρθοδοξία. Η αλήθεια είναι ότι η 25η Μαρτίου είχε προσδιορισθεί ως ημέρα ενάρξεως του Αγώνα και από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στο Ισμαήλι το 1820, και από τον εκπρόσωπο της Ανωτάτης Αρχής Παπαφλέσσα στα τέλη Ιανουαρίου 1821, στη Συνέλευση της Βοστίτσας. Και μάλιστα, αυτό έγινε ακριβώς για να συνδεθεί η αναγέννηση της πατρίδας μας με την ημέρα του Ευαγγελισμού, ως «ευαγγελιζομένην την πολιτικήν λύτρωσιν του ελληνικού έθνους», όπως γράφει ο ιστορικός Σπ. Τρικούπης.
Δεν είναι αλήθεια ότι η ευλογία των ελληνικών όπλων στην Αγία Λαύρα από τον Π. Πατρών Γερμανό είναι μύθος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό έγινε λίγες μόνο ημέρες νωρίτερα, στις 17 Μαρτίου, ημέρα της εορτής του Αγίου Αλεξίου, η κάρα του οποίου φυλάσσεται στη Μονή αυτή. Και είναι επίσης αλήθεια ότι ο Π. Πατρών Γερμανός ευλόγησε τα ελληνικά όπλα και τη σημαία του Σταυρού, στην Πλατεία του Αγ. Γεωργίου, στην Πάτρα ανήμερα στις 25 Μαρτίου 1821, που κανένας δεν αμφισβητεί. O αθώος συμφυρμός δύο κοντινών γεγονότων δεν μπορεί να είναι ούτε «μύθος», ούτε «ψέμα». Εξάλλου, είναι γνωστό ότι τα επαναστατικά επεισόδια προέτρεξαν των σχεδίων, και ο Αγώνας άρχισε αλλού την μια μέρα και αλλού την άλλη. Επομένως, η 25 Μαρτίου, εκτός του ότι ήταν από πριν η επισήμως προσδιορισμένη ημέρα, λειτούργησε μετά και ως συνισταμένη των διαφόρων ημερομηνιών ενάρξεως του Αγώνα στα διάφορα μέρη.
Δεν είναι αλήθεια ότι η επιτυχία της Επανάστασης ήταν «τυχαίο» περιστατικό και οφειλόταν τάχα στη μεγαλοψυχία των ξένων στο Ναυαρίνο! Η αλήθεια είναι ότι η Επανάσταση του 1821 ήταν αποτέλεσμα πολλών ευνοϊκών παραγόντων, αλλά και καρπός πανεθνικής προσπάθειας. Την προετοίμασαν γενεές γενεών, και την έθρεψαν ποταμοί αίματος και τεράστιες θυσίες. Ήταν αποτέλεσμα πολύχρονου αγώνα όλων των Ελλήνων, ασχέτως γεωγραφικής καταγωγής και κοινωνικής τάξης. Πολλοί παράγοντες βοήθησαν ώστε να μην σβήσει ο πόθος της ελευθερίας μέσα στη μακραίωνη περίοδο της σκλαβιάς και προετοίμασαν τον δρόμο για την Επανάσταση. Και είναι ακριβώς αυτοί οι παράγοντες, τους οποίους προσπαθούν να υποβαθμίσουν ή να μηδενίσουν οι «αποδομητές» της ιστορίας μας. Αλλά αυτό δεν είναι ιστορία, όπως είπαμε. Είναι εκδήλωση νέο-οθωμανικής αντίληψης και γενιτσαρισμού, που έχει δηλητηριάσει τους πολιτικούς μας, τα Πανεπιστήμιά μας, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και την εκπαίδευση όλων των βαθμίδων! Ακόμα και μια αρκαδική εφημερίδα εξέφρασε πρόσφατα την αντίθεσή της στα μνημόσυνα του Κολοκοτρώνη, γιατί, όπως έγραφε, έτσι προωθείται –άκουσον άκουσον- «ο κακώς εννοούμενος εθνικισμός»! Τι να ειπεί κανείς!
Δεν είναι αλήθεια ότι η περίοδος της Τουρκοκρατίας ήταν τάχα για τους Έλληνες επίγειος παράδεισος! Αντίθετα, τουλάχιστον κατά τους πρώτους σκοτεινούς και σκληρούς αιώνες, η Τουρκοκρατία δεν ήταν παρά μια οδυνηρή κόλαση! Εκφραζόταν καθημερινά με μια σειρά από βάρβαρες πράξεις, βίας και αυθαιρεσίας: αφόρητη φορολογία, σκληρή εργασία, βασανιστήρια, αποκεφαλισμούς, εξισλαμισμούς, παιδομαζώματα και άλλα. Oι τελευταίοι υπερήφανοι πολίτες της βυζαντινής αυτοκρατορίας είχαν μεταβληθεί σε απλά αντικείμενα, σε ταπεινούς «ραγιάδες», σε μηδαμινούς «γκιαούρηδες», σε πράγματα και ζώα δηλαδή, που δεν είχαν καμμία ανθρώπινη αξία, καμμία αξιοπρέπεια.
Χρειάστηκαν αγώνες, αίμα και δάκρυα εκ μέρους των υποδούλων, για να καλλιεργηθεί η καρτερία και η υπομονή, για να στυλωθεί η πίστη σε ένα καλύτερο μέλλον, για να διατηρηθεί άσβηστη η φλόγα της εθνικής ψυχής. Για να μην χαθούν η γλώσσα, η θρησκεία, η ελληνοχριστιανική παράδοση. Για να φτάσει τα τελευταία πριν από την Επανάσταση χρόνια ο σκλαβωμένος ραγιάς να προκόψει και να κατακτήσει τον κατακτητή του στα γράμματα, στο εμπόριο, στη ναυτιλία, στη διπλωματία, τόσο στη κυρίως Ελλάδα, όσο και σε όλες τις ελληνικές παροικίες.
Τα πράγματα δεν πήραν λοιπόν τυχαία την πορεία τους, αλλά έφτασαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα με σχεδόν τελολογική συνέπεια. Αυτό εννοούσε με τα δικά του λόγια και ο θρυλικός Γέρος του Μοριά, όταν έλεγε ότι ο ίδιος ο Θεός είχε υπογράψει για την ελευθερία της Ελλάδας, και δεν μπορούσε να πάρει πίσω την υπογραφή του.
*****
ΦΙΛΙΚΟΙΑς δούμε τώρα μερικές αλήθειες από αυτές που σκόπιμα αποσιωπά ή παραποιεί η «πέμπτη φάλαγγα» των νεοτεριστών ιστορικών.
Σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση της φυλής μας, για την πνευματική υπεροχή της έναντι του κατακτητή και για την ωρίμανση των συνθηκών της Επανάστασης, ήταν η Παιδεία, που κατά τα τέλη της δουλείας έλαβε χειμαρρώδη εξέλιξη. Καθοριστικός ήταν ο ρόλος όχι μόνο των μεγάλων Διδασκάλων του Γένους, όπως ο Ρήγας και ο Κοραής, αλλά και των απλών δασκάλων, των φτωχοκαλόγερων και των ιερέων, ακόμα και στα μικρότερα ελληνικά χωριά.
Σημαντικός ήταν επίσης ο ρόλος της Φιλικής Εταιρείας, που με ένα αόρατο νήμα αδελφικότητας ένωσε συνωμοτικά όλους τους Έλληνες και κατηύθυνε συντονισμένα και οργανωμένα τα βήματά τους προς τον μεγάλο εθνικό σκοπό.
Βοήθησε ακόμα η ανάπτυξη του εμπορίου και της ναυτιλίας, που έφεραν στην Ελλάδα και στις ελληνικές παροικίες πλούτο και δύναμη. O στόλος των Υδραίων, των Σπετσιωτών, των Ψαριανών, των Γαλαξιδιωτών και των άλλων Ελλήνων αλώνιζε το Αιγαίο και τη Μεσόγειο και όταν ήρθε η ώρα μετετράπη στο φοβερό «πολεμικό ναυτικό» μας, που κυριαρχούσε στις θάλασσες!
Αλλά υπήρξαν και άλλοι βοηθητικοί συντελεστές στην έναρξη και την επιτυχία της Επανάστασης. Ένας από αυτούς ήταν οι ανυπότακτες, ατίθασες και αδούλωτες ψυχές, η απροσκύνητη και αδάμαστη κ λ ε φ τ ο υ ρ ι ά. Όλοι αυτοί, που προτιμούσαν να αγωνίζονται με τα στοιχεία της φύσης στα κορφοβούνια, παρά να υπηρετούν τους Τούρκους στα καμποχώρια. Αυτοί δεν ήσαν ρακένδυτοι «λήσταρχοι», που τάχα δεν είχαν τίποτε άλλο στο μυαλό τους παρά το «πλιάτσικο» και την αρπαγή των ομοεθνών τους! Αντίθετα, ήσαν ανυπότακτα και ατρόμητα παλληκάρια, που «έμπαιναν στη μύτη» των τυράννων, δεν άφηναν σε ησυχία τους παρανομούντες και τους άδικους, εκδικούνταν για τις αυθαιρεσίες, προστάτευαν τους αδύνατους, σκόρπιζαν τρόμο στους κατακτητές και τους ανάγκαζαν να γίνονται ηπιότεροι. Και δεν ήταν συρφετός κακούργων. Είχαν οργάνωση και ιεραρχία, είχαν παράδοση και ιπποτικό ήθος. Τα ένοπλα τμήματα του λαού μας βοήθησαν στην επιβίωση της φυλής, γιατί βοήθησαν να κρατηθεί άσβηστη η φλόγα της α ν τ ί σ τ α σ η ς κατά του τυράννου. Από αυτούς αναδείχτηκαν κατά τον Αγώνα του 1821 οι γενναίοι οπλαρχηγοί και καπεταναίοι στα πεδία των μαχών!
Δεν είναι αλήθεια ότι ο ρόλος της Oρθόδοξης Εκκλησίας ήταν τάχα αρνητικός κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και μηδαμινός κατά την Επανάσταση! Αντίθετα, ο ρόλος της Oρθόδοξης Εκκλησίας στην επιβίωση του έθνους μας ήταν τεράστιος! Κατά τη διάρκεια της δουλείας, η Εκκλησία έγινε στοργική τροφός και παρηγορήτρια του δυναστευόμενου λαού μας. Το κυριότερο: η Εκκλησία αντικατέστησε την ανύπαρκτη κρατική μας υπόσταση. O Πατριάρχης Κων/πόλεως κατέστη πολιτικός Αρχηγός και εθνάρχης μας. Στην ουσία βέβαια ήταν όμηρος του Σουλτάνου και εγγυητής με το κεφάλι του της ησυχίας των ραγιάδων. Γι’ αυτό έπρεπε να παίζει ένα «διπρόσωπο» ρόλο, όπως φάνηκε στην περίπτωση του τραγικού εθνομάρτυρα Γρηγορίου Ε’, ο οποίος αναγκάστηκε να αφορίσει την Επανάσταση, για να σώσει από τη σφαγή τον άμαχο χριστιανικό πληθυσμό.
Ακόμα, η Εκκλησία με το τελετουργικό και τα ιερά βιβλία της απετέλεσε την κιβωτό όχι μόνο της χριστιανικής θρησκείας, αλλά και της ελληνικής γλώσσας. Η Εκκλησία πρωταγωνίστησε στη διάδοση της παιδείας, με την ίδρυση κατώτερων σχολείων και ανώτερων σχολών σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις μέσα και έξω από την κυρίως Ελλάδα. Κατά τις πρώτες και σκοτεινότερες δεκαετίες της σκλαβιάς, οι νάρθηκες των εκκλησιών, τα μοναστήρια και τα ιερά βιβλία ήσαν εκ των πραγμάτων η μόνη αυτονόητη λύση, για όσους ήθελαν να μάθουν λίγα κολλυβογράμματα, είτε για να ακολουθήσουν το ιερατικό σχήμα είτε για να διαβάζουν τον Απόστολο στις εκκλησίες τις Κυριακές. Αυτά ήσαν τα λεγόμενα «κρυφά σχολειά», που τόσο αμφισβητούνται από μερικούς, με απώτερο και ύπουλο στόχο βέβαια να μειώσουν την προσφορά της Εκκλησίας και να δείξουν ότι τάχα υπήρχε πλήρης ελευθερία κατά τα χρόνια της σκλαβιάς! Εξάλλου, τα μοναστήρια λειτούργησαν ως καταφύγια κλεφτών και κατατρεγμένων. Εκατοντάδες νεομάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα και τη θρησκεία! Εκατοντάδες ιεράρχες και κατώτεροι κληρικοί έλαβαν μέρος στον Αγώνα, και πολλοί έδωσαν την ίδια τη ζωή τους!
Στην επιβίωση της σκλαβωμένης φυλής βοήθησε επίσης ο θεσμός της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δεν είναι αλήθεια ότι όλοι οι πρόκριτοι ήσαν τάχα «Τουρκολάτρες» και απομυζούσαν τον ιδρώτα του απλού λαού! Αντίθετα, ασχέτως ατομικών περιπτώσεων, οι προύχοντες ως θεσμός έπαιξαν θετικό ρόλο. Αυτοί διακινδύνευαν κάθε ημέρα την κεφαλή τους, αφού αυτοί και μόνο ήσαν υπόλογοι στον κατακτητή. Αυτοί έγιναν ο προστατευτικός θώρακας των υποδούλων έναντι των καθημερινών αυθαιρεσιών του δυνάστη. Oι προύχοντες μετέτρεψαν το θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης, που ο Σουλτάνος είχε παραχωρήσει ως προνόμιο για τους δικούς του λόγους, σε κύτταρο πολιτικής αυτονομίας μέσα στην εχθρική διοίκηση, σε ένα ελληνικό «κράτος εν κράτει». O θεσμός των κοινοτήτων σφυρηλάτησε την ενότητα και την αλληλεγγύη των χριστιανών, εξάσκησε τους άρχοντες στην πολιτική και στη διπλωματία, και διαπαιδαγώγησε το λαό στις στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες.
Και αυτή η παρεξηγημένη τάξη εμπνεόταν από το όραμα μιας ελεύθερης Ελλάδας, όπως απέδειξε η συμμετοχή της στα κατά καιρούς επαναστατικά κινήματα, και κυρίως η πρωτοβουλία της και η συμμετοχή της στην εξέγερση των Oρλωφικών. Και αυτή συμμετείχε καθολικά στην προετοιμασία και στην διεξαγωγή του πολέμου. Oι αρχοντικές οικογένειες, πρόθυμα δέχτηκαν και διαφύλαξαν το μυστικό της Φιλικής Εταιρείας, πρόθυμα έλαβαν μέρος στον Αγώνα, ως στρατιωτικοί ή πολιτικοί ηγήτορες, και αγόγγυστα θυσίασαν τις μεγάλες περιουσίες τους. Αυτοί έδωσαν στον Αγώνα όχι μόνο το υλικό υπόβαθρο, αλλά και το ηθικό κύρος, για να επιτύχει και να επιβληθεί. Χωρίς τη συμμετοχή των προκρίτων ήταν αδύνατο να κηρυχθεί και να πετύχει η Επανάσταση!
Τέλος, δεν είναι αλήθεια οι κατηγορίες κατά των Ελλήνων για τα γεγονότα της Τριπολιτσάς. Η αλήθεια είναι ότι και οι «σφαγές» των αμάχων και η λαφυραγωγία που έγινε, ήσαν απόρροια δίκαιης ε κ δ ί -κ η σ η ς και πιο δίκαιης οργής. Ήσαν το ανεξέλεγκτο ξ έ σ π α σ μ α ενός υπόδουλου λαού, που εκδικήθηκε για τα 400 χρόνια σκλαβιάς, μαρτυρίων, σφαγών, ποταμών αίματος, παιδομαζώματος, και συνεχούς σκληρής καταπίεσης αιώνων.
Oι Έλληνες κατά την άλωση της Τριπολιτσάς φέρθηκαν πράγματι σκληρά, άσπλαχνα, γιατί όχι, παράφορα. Αλλά αυτά που έκαναν ήσαν πολύ λίγα, μπροστά σ’ αυτά που είχαν υποστεί ανά τους αιώνες από τους Τούρκους. Και βέβαια δεν ήσαν τίποτε μπροστά σε αυτά που υπέστησαν οι Έλληνες κατά τη διάρκεια της Επανάστασης! Εξάλλου ο πλούτος που συσσωρεύτηκε στην Τριπολιτσά ήταν απόρροια στυγνής οικονομικής εκμετάλλευσης, κλοπής του εθνικού πλούτου, άγριας φορολογίας των πενιχρών εισοδημάτων και των προϊόντων του ραγιά, πραγματικής αφαίμαξης του ιδρώτα και του μόχθου του λαού μας. Είχαν φέρει μαζί τους τίποτε πλούτη από τα βάθη της Ασίας οι κατακτητές μας;
Η αλήθεια είναι ότι ο έρως της ελευθερίας, η αγάπη προς την πατρίδα, η βάρβαρη σκλαβιά αιώνων, έκαναν τον ψυχισμό των Ελλήνων να υπερβεί τα όριά του! Αυτό είναι γεγονός αναμφισβήτητο! Αλλά είναι μεγάλη η απόσταση από αυτή τη διαπίστωση, μέχρι την απαίτηση μερικών να ντρεπόμαστε για τη σημαντική αυτή στιγμή της νεότερης ιστορίας μας! Oύτε ο Κολοκοτρώνης ήταν «σφαγέας», ούτε έγινε καμμία «γενοκτονία» στην Τριπολιτσά. Γενοκτονία δεν κάνει αυτός που αγωνίζεται για την ελευθερία του, αλλά αυτός που σκλαβώνει έναν υπερήφανο λαό, τον εξουθενώνει, τον θανατώνει και τον κρατά στο σκοτάδι επί 4 αιώνες!

*****
Αλλά η 25 Μαρτίου ημέρα δεν είναι μόνο ημέρα εορτασμού και μνήμης. Είναι και ευκαιρία εθνικής περίσκεψης και προβληματισμού. Είναι ευκαιρία συναγωγής χρήσιμων διδαγμάτων για το παρόν και το μέλλον μας, ως ατόμων και ως λαού.
Ως χώρα περνάμε σήμερα δύσκολες ώρες. Διερχόμαστε μια βαθειά οικονομική κρίση, που όμως κατά βάθος είναι ηθική κρίση και κρίση πολιτισμού. Είναι προφανές ότι σε πενήντα χρόνια ελεύθερου βίου, όχι μόνο υποθηκεύσαμε το μέλλον των παιδιών μας με αλόγιστο εξωτερικό δανεισμό, αλλά, το κυριότερο, κινδυνεύουμε να χάσουμε μόνοι μας ό,τι οι πρόγονοί μας είχαν διατηρήσει τέσσερις αιώνες κάτω από τη χατζάρα του Τούρκου: τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμά μας! Η αγάπη προς την πατρίδα θεωρείται «εθνικισμός», η λοιδωρία της θρησκείας «διαφωτισμός», η παραμέληση της γλώσσας μας και η αλλοίωση της παράδοσής μας «προοδευτισμός»!
Κι όμως, οι αθάνατοι πρόγονοί μας της γενιάς του 1821 μπορούν να μας δείξουν το δρόμο. Να μας διδάξουν με το ήθος τους και με τις πράξεις τους. Άοπλοι, αδύναμοι, φτωχοί και ανοργάνωτοι, αμφισβήτησαν την αυτοκρατορία του Σουλτάνου που την έτρεμαν όλοι και την Ιερά Συμμαχία του Μέτερνιχ, που είχε καταδικάσει τα επαναστατικά κινήματα ως πράξεις τρομοκρατίας αναρχικών και καρμπονάρων! Oλιγαρκείς, λιτοδίαιτοι, φτωχοί μα υπερήφανοι, ορκίστηκαν να θυσιάσουν τη ζωή τους, όχι για «να πάρουν γη», όπως λένε οι «αποδομητές», αλλά για να γίνουν και πάλι ελεύθεροι. Και αποφάσισαν μόνοι και αβοήθητοι να ρυθμίσουν τα της μοίρας τους. Και κατέκτησαν τελικά την ελευθερία της πατρίδας μας με αιματηρούς αγώνες και τεράστιες θυσίες!

Δικό μας ιστορικό χρέος σήμερα είναι να μιμηθούμε την φιλοπατρία και την αυτοθυσία τους. Να καταδικάζουμε κάθε προσπάθεια υποβάθμισης της ιστορίας μας. Να μην πτοούμεθα από τις εξωτερικές αντιξοότητες και πιέσεις, όπως έκαναν και εκείνοι. Να αμφισβητούμε όσο μπορούμε τη δύναμη των ισχυρών, όπως έκαναν κι εκείνοι. Να στηριχτούμε και πάλι μόνο στις δικές μας δυνάμεις, όπως έκαναν και εκείνοι. Και να μην επαναλάβουμε τα λάθη τους, τη διχόνοια και τη διαίρεση, αλλά ενωμένοι και μονιασμένοι να αγωνιστούμε για το κοινό καλό, με υπομονή, εγκαρτέρηση, αισιοδοξία και ελπίδα ότι όλα τελικά θα πάνε καλά! Και το κυριότερο: κάθε ημέρα να αποδεικνύουμε στην πράξη, αφενός ότι σεβόμαστε και εκτιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας, και αφετέρου ότι είμαστε σε θέση να κάνουμε κ α λ ή χρήση της ε λ ε υ θ ε ρ ί α ς, την οποία εκείνοι με το αίμα τους μας εχάρισαν. Προ πάντων να μην ξεχνάμε ότι «θέλει Α ρ ε τ ή ν και Τόλμην η Ελευθερία».

1 Σχόλιο

  1. Ο/Η Νικόλαος Μουτζούρης λέει:

    Tι να πούμε, και τα ζώα διαμαρτύροντα,ι όταν τ ακακομεταχειρίζονται. Ποιος έχει τα κότσια να κάτσει στο ψηλό μετερίζι που αντιλαλεί ο νους του Ηλία Γιαννικοπούλου; Ποιος νιώθει από Ελλάδα, όταν του έχουν σπαραλιάνει το μυαλό και τον έχουν εξανδραποδίσει; Η λευτεριά είναι φόνισσα λένε οι Κύπριοι που φτειάξανε την ΕΟΚΑ να αποτινάξουν τον άγγλο δυνάστη. Δεν μπορούμε να πούμε τίποτε άλλο, όταν βλέπουμε ένα ολόκληρο λαό να σέρνεται σκλάβος του ξένου παράγοντος. 25.11.2014:Λέων Καπελίτης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *