Η κρίση της Ελλάδας και η ιστορική μνήμη

1 Νοεμβρίου 2012  /   Χωρίς Σχόλια

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΤΡΑΚΟΥ

Καθώς πλησιάζει η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου1940 και αναζωπυρώνεται η ιστορική μνήμη, αισθάνεται κανείς την ανάγκη να προχωρήσει σε κάποιες συγκρίσεις, φαινομενικά ανόμοιων εποχών και περιόδων, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα τον πανικοβλημένο και καταπτοημένο Έλληνα της σημερινής εποχής, που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη τεράστια δημοσιονομική κρίση της χώρας μας.
Οι Έλληνες της γενιάς του Σαράντα, μετά από τη γεμάτη πολιτικές αναστατώσεις και εθνικές περιπέτειες περίοδο του Μεσοπολέμου, βρίσκονται δέσμιοι της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, της οποίας εμπνευστής και ηγέτης ήταν μια αμφιλεγόμενη πολιτική-στρατιωτική προσωπικότητα, ο Ιωάννης Μεταξάς που ερωτοτροπούσε με τις φασιστικές ιδέες και αντέγραφε, ως καρικατούρα, το σύστημα και την τακτική των Ιταλών φασιστών.
Είναι ευτύχημα ότι, ο άνθρωπος αυτός, αν και ομοϊδεάτης του Μουσολίνι, στάθηκε στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων και με την αναμφισβήτητη φιλοπατρία που τον διέκρινε, αρνήθηκε να παραδώσει την Ελλάδα στα χέρια των δυνάμεων του Άξονα, απαντώντας το περήφανο «Όχι», το οποίο εξέφρασε το σύνολο του Ελληνικού Λαού.
Βρεθήκαμε, τότε, αντιμέτωποι με τις δυο πιο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης και τη μεν φασιστική Ιταλία την ταπεινώσαμε κατατροπώνοντας τον εισβολέα στρατό της στα βουνά της Πίνδου, της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας, τη δε ναζιστική Γερμανία την υποχρεώσαμε να αναγνωρίσει τη γενναιότητα και το θάρρος του ηρωικού Ελληνικού Στρατού, τον οποίο αντιμετώπισε στα οχυρά της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου.

Ακολούθησε η βάρβαρη τριπλή κατοχή της χώρας μας από τους νικητές Γερμανούς και τους συνοδοιπόρους τους Βούλγαρους, καθώς κι από τους ηττημένους Ιταλούς, η οποία οδήγησε από την πρώτη στιγμή στη μεγαλειώδη Εθνική Αντίσταση, που συνέχισε το έπος του Σαράντα. Γι’ αυτό και οι μανιασμένοι Γερμανοί αιματοκύλισαν τον τόπο μας, ελπίζοντας μάταια πως με τη βία και την τρομοκρατία θα κάμψουν το ηθικό του Ελληνικού Λαού και θα τον κρατήσουν υποταγμένο.
Η γενιά του Σαράντα, χωρίς καμιά υλική προϋπόθεση, εξοπλισμένη μόνο με ηθικά και πνευματικά εφόδια, κατάφερε το ακατόρθωτο! Στάθηκε όρθια, πολέμησε και αγωνίστηκε με το χαμόγελο και το τραγούδι στο στόμα! Είναι χαρακτηριστικό ότι, ακόμα και στα μαύρα και δύσκολα χρόνια της Κατοχής, το σύνθημα των αγωνιζόμενων Ελλήνων ήταν: «Πολεμάμε και τραγουδάμε»!
Ούτε η πείνα, ούτε η φτώχεια, ούτε οι απαγορεύσεις,ούτε οι καταστροφές, ούτε η τρομοκρατία, ούτε οι φυλακίσεις, ούτε τα βασανιστήρια, ούτε οι εκτελέσεις δεν στάθηκαν ικανές να γονατίσουν τον περήφανο Ελληνικό Λαό! Κι ας ήταν ο φόρος του αίματος που πλήρωσε η μικρή χώρα μας δυσανάλογα μεγάλος με το μέγεθός της!
Εμείς, οι σημερινοί Έλληνες, οι απόγονοι εκείνης της ηρωικής γενιάς, μόλις βρεθήκαμε μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης, κιοτέψαμε! Χάσαμε το χαμογελό μας, απογοητευτήκαμε, μελαγχολήσαμε, παραιτηθήκαμε, γίναμε καταθλιπτικοί και κάποιοι, οι πιο ευαίσθητοι, έφτασαν στην αυτοκτονία!
Οι συνέπειες της χρεοκοπίας μας είναι βαρύτατες και σκληρές, ιδίως για τα πιο χαμηλά κοινωνικά στρώματα και για τους άνεργους νέους. Είναι βέβαιο πως η προγραμματισμένη ζωή μας και οι οργανωμένες προσδοκίες μας εκτροχιάστηκαν! Αν, όμως, σκύψουμε το κεφάλι κι αφήσουμε αυτήν την οικτρή κατάσταση να μας πάρει από κάτω, τότε είναι βέβαιο πως είμαστε ξοφλημένοι! Εκείνο που μας χρειάζεται είναι ένα φρόνημα ανάλογο της εποχής του Σαράντα! Και η συνείδηση πως η απώλεια οικονομικών μεγεθών και βιοτικών συνθηκών από τη ζωή μας δεν θα σημάνουν και το τέλος της!
Είναι πολύ σημαντικό να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο, να δημιουργήσουμε και να αναπτύξουμε νέες αγωνιστικές συλλογικότητες, να αντιπαρατεθούμε με τη μονόπλευρη φτωχοποίηση που μας ετοιμάζουν ως μέλλον. Πάντα με την ελπίδα και την αισιοδοξία πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά, γιατί σε μας δεν ταιριάζει ο πεσιμισμός και η υποταγή! Έστω κι αν κάποιοι προσπάθησαν, εδώ και χρόνια, να μας αλλοτριώσουν και να μας μετατρέψουν σε πειθήνια και άβουλα όργανα των ισχυρών και της πλουτοκρατίας.
Στο χέρι μας είναι να βγούμε απ’ αυτό το τέλμα, χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας! Η ιστορική μας μνήμη μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το αγκωνάρι που πάνω του θα πατήσουμε για να σωθούμε, αλλά δίχως να πέσουμε στην παγίδα εκείνων που εκμεταλλεύονται την κρίση και στοχοποιούν άτομα και ανθρώπινες ομάδες, επιτρέποντας στο μίσος, τη βία και τη βαρβαρότητα να κυριαρχήσουν στη ζωή μας.

  • Κατηγορία: ΑΡΘΡΑ
  • Ετικέτες:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Παρακαλώ, απαντήστε στο ερώτημα *